திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 81

பருவமழைக் காற்று சீறி அடித்த ஒரு காரிருள் நள்ளிரவில், மலைப்பாதையோரக் கிராமத்து உழவர் அழகப்பனின் வீட்டுத் திண்ணையில் எப்போதும் அகல் விளக்கு பிரகாசமாக எரிந்து கொண்டிருந்தது; அவரது வீட்டு அடுப்பில் சுடச்சுடப் பருப்பு சாதமும் நெய்யும் தயாராகக் கொதித்துக் கொண்டிருந்தன. அழகப்பனின் இளைய மகன் கதிரவன் கேட்டான்: 'அப்பா! விடியற்காலை முதல் வயலில் சேற்றில் நின்று உழைத்து நெல்லைச் சேமிக்கிறோம்; இந்த நடுநிசியில் கதவைப் பூட்டிவிட்டு நாம் நிம்மதியாகத் தூங்காமல், ஏன் விளக்கேற்றி வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?' அழகப்பன் மகனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துச் சொன்னார்: 'மகனே! நாம் காடு மேடெல்லாம் உழைத்துச் சேர்த்த தானியங்களையும் செல்வத்தையும் வீட்டில் பாதுகாத்து குடும்பம் நடத்துவதன் ஒரே மெய்யான நோக்கம் என்ன தெரியுமா? திசைதெரியாமல் மழையிலும் இருளிலும் பசியோடும் வரும் வழிப்போக்கர்களையும் விருந்தினர்களையும் அன்போடு வரவேற்று, அவர்களுக்கு உணவளித்து உபசாரம் செய்வதற்குத்தான்!' (இருந்தோம்பி இல்வாழ்வதெல்லாம் விருந்தோம்பி வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு) என்று கூறினார். சரியாக அந்த வினாடியில், மழையில் நனைந்து குளிரில் நடுங்கியவாறு ஐந்து யாத்ரீகர்கள் கதவைத் தட்டினர்; அழகப்பனும் அவரது மனைவியும் அவர்களை இன்முகத்தோடு வரவேற்று, பாதங்களைக் கழுவி, சுடச்சுட அன்னமிட்டு உபசரித்தனர். யாத்ரீகர்கள் கண்கலங்கி வாழ்த்தினர். கதிரவன் இல்லறத்தின் உன்னதக் குறிக்கோளை உணர்ந்து தன் பெற்றோரை வணங்கினான்!

Amidst a howling monsoon midnight along the remote forest highway, farmer Azhagappan's verandah lamp burned brightly, while in his kitchen, his wife kept steaming pots of spiced lentils and rice simmering over glowing coals. His teenage son Kathiravan asked: Appa! We break our backs in muddy paddies from dawn to dusk to fill our granaries; why keep the front doors wide open in this raging storm, staying awake to scan the dark road instead of bolting the doors to sleep? Azhagappan smiled warmly: Kathiravan, my son! Storing grains and maintaining a household has one sole, sacred purpose: to cherish and serve weary strangers and unexpected guests who knock at our threshold, easing their exhaustion and hunger with loving hospitality! (Irundhoambi ilvaazhvadhellaam virundhoambi veLaaNmai seydaR poruttu). At that very instant, five shivering, drenched pilgrims tapped on the gate. Azhagappan and his wife welcomed them with radiant smiles, washed their mud-caked feet with warm water, and served steaming plates of fragrant food. Weeping in gratitude, the pilgrims blessed the home. Kathiravan bowed before his parents, realizing the supreme noble mission of domestic life.