திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 82

சித்த மருத்துவர் நாகலிங்கம், இமயமலையின் மிக அரிய பனிச்சிகரங்களுக்குச் சென்று பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்து, நோய்களைப் போக்கி உடலுக்கு மரணமில்லாப் பெருவாழ்வைத் தரும் அதிசய மூலிகையான 'சஞ்சீவி அமிர்த லேகியத்தை' ஒரு சிறிய தங்கக் கிண்ணத்தில் தயாரித்துக் கொண்டு தன் இல்லம் திரும்பினார். அந்த அற்புத அமிர்தத்தை அவர் உண்ண வாயருகே கொண்டு சென்ற அந்த விநாடியில், வாசலில் ஒரு சத்தம் கேட்டது; வெளியே சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் நெடுந்தொலைவு நடந்து வந்த ஒரு முதிய யாத்ரீகர், பசியாலும் தாகத்தாலும் மயங்கித் திண்ணையில் சரிந்து விழுந்தார்! நாகலிங்கத்தின் மனசாட்சி விழித்தது; ஒரு கணம் கூடத் தாமதிக்காமல், அந்தத் தங்கக் கிண்ணத்தை அப்படியே வைத்துவிட்டு, ஓடிவந்து முதியவரைத் தூக்கி உள்ளே அழைத்து அமர வைத்தார். தன் மனைவியோடு சேர்ந்து, வீட்டிலிருந்த அறுசுவை உணவை இன்முகத்தோடு இலையிட்டுப் பரிமாறி, அந்த அரிய சஞ்சீவி லேகியத்தில் பாதியை எடுத்து அந்த முதியவருக்கு ஊட்டினார்! முதியவர் புத்துயிர் பெற்று எழுந்து, 'ஐயா! சாவையே வெல்லும் அரிய தேவ அமிர்தத்தை எனக்குக் கொடுத்துவிட்டீர்களே!' என்று வியந்து வணங்கினார். நாகலிங்கம் கைகூப்பிச் சொன்னார்: 'ஐயா! விருந்தினராக வந்த ஒருவர் வாசலில் பசியோடு காத்திருக்க (விருந்து புறத்ததா), தான் மட்டும் கதவை அடைத்துக்கொண்டு உண்பது சாவையே போக்கும் தேவ அமிர்தமாக இருந்தாலும் மிக இழிவான, விரும்பத்தகாத பாவச் செயலாகும்!' (சாவா மருந்தெனினும் வேண்டற்பாற்றன்று) என்று விருந்தோம்பலின் புனிதம் காத்தார்!

Siddha physician Nagalingam spent twelve arduous years trekking the frozen Himalayan glaciers to harvest an ultra-rare golden lichen. Concocting it in his copper cauldron, he prepared a single golden bowl of the legendary 'Sanjeevi Elixir', reputed to cure every human ailment and grant immortal longevity. Just as he raised the spoon of celestial nectar to his lips, a weak groan echoed at his outer portico. An elderly traveler, collapsed from heatstroke and starvation after crossing the arid plains, lay fainting against the stone threshold. In a heartbeat, Nagalingam set the golden bowl down, rushed outside, and carried the stranger into his cool inner parlor. Together with his wife, he laid out a banana leaf with fresh buttermilk and rice, and fed half of the priceless immortality elixir into the dying man's mouth. Revived with radiant vigor, the elder gasped in awe: Noble healer! You shared the single most priceless draught of immortality with an unknown vagrant! Nagalingam smiled serenely: Venerable sir! When a guest stands faint and hungry at one's threshold (Virundhu puRaththadhaa), locking the doors to feast alone—even if the plate bears the celestial nectar of deathlessness—is utterly abhorrent to righteous virtue! (Saavaa marundheninum vaeNdaRpaatTRanRu).