திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1116

இரவு நேரத்தில் கோட்டைக் கொத்தளத்தின் மீது நின்று காவல் காத்துக் கொண்டிருந்த இளம் வீரன் வெற்றிவேல், வானில் முழுநிலவு ஒளிவீசிய வேளையில், வழியனுப்ப நின்ற தன் மனைவியின் முகம் நிலவை விடவும் பேரொளியோடு திகழ்ந்ததை நினைத்துப் பார்த்தான். ஈட்டியை மதிலில் சாய்த்து வைத்த வெற்றிவேல், தன் மூத்த படைத்தலைவர் வீரபத்திரனிடம் வானத்தை நோக்கிப் பேசினான். "படைத்தலைவரே, வானில் உள்ள விண்மீன்கள், முழு நிலவு எது, என் காதலியின் முகம் எது என்று பிரித்தறிய முடியாமல் திகைத்து, வானத்தில் தாம் இருக்கும் இடத்தை விட்டு அங்கும் இங்கும் கலங்கித் திரிகின்றன (மதியும் மடந்தை முகனும் அறியா பதியின் கலங்கிய மீன்)!" என்று வியப்புடன் கூறினான். வீரபத்திரன் தனது கனத்த வெண்கலக் கேடயத்தைக் கொத்தளத்தின் கல் தடுப்பில் சாய்த்து வைத்தார்; புதிய தீப்பந்தத்தைச் சுவரில் இருந்த இரும்பு வளையத்தில் பொருத்தினார்.

Standing vigil upon the high ramparts of the mountain fortress beneath a clear, starry night sky, young sentry Vetrivel recalled how his beloved wife's radiant face had shone with breathtaking warmth in the courtyard as she bid him a safe watch. Resting his iron-tipped spear against the parapet wall, Vetrivel looked up at the twinkling stars and spoke to his veteran commander, Veerabathiran: "Commander, behold the starry skies! The celestial stars, unable to tell apart the silver full moon and the luminous face of my beloved, seem to have lost their stations and wander in bewildered confusion (மதியும் மடந்தை முகனும் அறியா பதியின் கலங்கிய மீன்)!" Veerabathiran leaned his heavy bronze-bossed shield against the stone battlement. Lifting an unlit pitch torch, he seated it firmly into the wrought-iron wall bracket.