திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1111

அதிகாலை நந்தவனத்தில் பனி படர்ந்த அனிச்ச மலர்களை மூச்சுக்காற்றுப் பட்டாலே வாடிவிடும் என்பதால் விரல்களின் நுனியால் மிக மென்மையாகப் பறித்துக் கொண்டிருந்த இளம் மலர்க் கலைஞர் இளஞ்சேரல், தன் அன்புக் காதலியின் மெல்லிய இயல்பை எண்ணி வியந்தான். மலர்த் தட்டைக் கையில் ஏந்திய இளஞ்சேரல், தன் ஆசான் முதிய பொன்னம்பலத்திடம் தன் நெஞ்சத்து உணர்வை உரைத்தான். "ஆசானே, அனிச்ச மலரே, நீ வாழ்வாயாக! உலகத்து மலர்களிலேயே மிகவும் மென்மையான இயல்பு கொண்டவளாக நீ இருக்கிறாய் என்பது உண்மையே; ஆயினும் என் அன்புக் காதலியோ உன்னை விடவும் மிக மெல்லிய மென்மையானவள் (நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும் மென்னீரள் யாம்வீழ் பவள்)!" என்று கூறினான். பொன்னம்பலம் வெண்கலக் கிண்ணத்திலிருந்து நறுமணத் தண்ணீரைத் தொடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த வெண்மலர் மாலையின் மீது மெதுவாகத் தெளித்தார்; நாணல் தட்டிலிருந்த மலர்களை எடுத்து நிழலில் வைத்தார்.

Plucking dewy anicham blossoms in the temple garden at dawn with gentle fingertips because even a harsh breath could cause them to wilt, young floral artisan Ilancheral marvelled at the sheer delicacy of his beloved wife. Holding the woven reed tray of flowers, Ilancheral shared his heart with his master, veteran florist Ponnambalam: "Master, long live the delicate anicham bloom! It is true that among all flowers of the earth you possess the softest nature; yet the beloved maiden whom I adore with all my soul is far more tender and fragile than you (நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும் மென்னீரள் யாம்வீழ் பவள்)!" Ponnambalam dipped his fingers into a bronze bowl and lightly sprinkled scented water over the freshly strung garland of white blossoms. Lifting the reed basket, he placed the flowers in the cool shade.