திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1120

ஆற்றைக் கடந்து படகைத் துறையில் நிறுத்திய பின், கரடுமுரடான காட்டு வழியில் நடந்து செல்லுமாறு அழைத்த ஊர் இளைஞர்களின் பேச்சைக் கேட்ட இளம் படகோட்டி மாயாண்டி, தன் அன்பு மனைவியின் மென்மையான பாதங்களின் இயல்பை எண்ணித் தன் தலையை அசைத்தான். துடுப்பைப் படகில் சாய்த்து வைத்த மாயாண்டி, தன் மூத்த படகோட்டி முதிய காளியப்பனிடம் தன் நிலையை விளக்கினான். "பெரியவரே, உலகத்திலேயே மிக மென்மையானவை என்று போற்றப்படும் அனிச்ச மலரும், அன்னப் பறவையின் மென்சிறகும் கூட, என் காதலியின் மெல்லிய பாதங்களுக்குக் கூரிய நெருஞ்சி முள்ளைப் போலத் துன்பம் தரக்கூடிய அளவுக்கு அவளது காலடிகள் மென்மையானவை (அனிச்சமும் அன்னத்தின் தூவியும் மாதர் அடிக்கு நெருஞ்சிப் பழம்)!" என்று கூறினான். காளியப்பன் படகின் தடித்த சணல் கயிற்றைக் கரையில் இருந்த கருங்கல் தூணில் சுற்றி இறுகக் கட்டினார்; படகுப் பலகையில் படிந்திருந்த ஆற்று நீர்த்துளிகளை உலர்ந்த சணல் துணியால் துடைத்து எடுத்தார்.

Mooring their timber ferry at the river wharf at dusk after crossing the gentle currents, young boatman Mayandi declined an invitation from village youths to walk a rough shortcut through gravelly scrubland, thinking of his delicate wife who accompanied him. Laying the steering oar across the gunwale, Mayandi spoke to his elder boatman, veteran oarsman Kaliappan: "Elder, consider the extreme delicacy of my beloved: both the tender anicham blossom and the downy feathers of a swan, praised by the entire world for supreme softness, would feel as harsh and painful to her tender soles as sharp nerunji thorn burrs (அனிச்சமும் அன்னத்தின் தூவியும் மாதர் அடிக்கு நெருஞ்சிப் பழம்)!" Kaliappan looped the heavy hemp mooring rope firmly around the carved stone riverbank bollard. Picking up a dry jute cloth, he wiped the splash of river water from the cedar thwart.