திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1118

மலை உச்சியில் முகாமிட்டுத் தேன்கூடுகளைச் சேகரித்து முடித்த பின் இரவுத் தீமூட்டி அமர்ந்திருந்த இளம் தேனெடுப்பாளர் வேழன், மரக்கிளைகளின் ஊடே வெள்ளித் தட்டென ஒளிவீசிய முழுநிலவைக் கண்டான். தன் இல்லத்தில் தனக்காகக் காத்திருக்கும் அன்பு மனைவியின் முகத்து ஒளியை நினைத்துக் கொண்டான். தீக்கம்பால் தணலைக் கிளறிய வேழன், தன் மூத்த வழிகாட்டி பெரியசாமியிடம் வானத்து மதியை நோக்கிப் பேசினான். "பெரியவரே, வானத்து நிலவே, நீ வாழ்வாயாக! என் காதலியின் களங்கமற்ற முகத்தைப் போல நீயும் ஒளிவீச முடியுமானால், நீயும் என் நெஞ்சார்ந்த காதலுக்கு உரியவளாகி விடுவாய் (மாதர் முகம்போல் ஒளிவிட வல்லையேல் காதலை வாழி மதி)!" என்று கூறினான். பெரியசாமி தீக்குவியலில் இருந்த கங்குத் தணலை மரக் குச்சியால் ஒழுங்கு செய்தார்; தேன் நிறைந்த மூங்கில் கூடைகளைத் தரையில் இருந்து தூக்கி உயரமான மரக் கிளையில் மாட்டி வைத்தார்.

Resting beside a crackling campfire on a high mountain ridge after a long day harvesting cliff honeycombs, young gatherer Vezhan looked up at the silver moon glowing brightly through the tall forest canopy. Thinking of the warm, joyous light of his wife's face waiting at home, he smiled at the celestial orb. Stirring the glowing coals with a green branch, Vezhan spoke aloud to the night sky as his elder guide Periyasamy listened: "Look up, elder! Long live the moon! If only you could pour forth such joyful, blemish-free warmth and radiance as the face of my beloved, you too would be worthy of my deep affection and love (மாதர் முகம்போல் ஒளிவிட வல்லையேல் காதலை வாழி மதி)!" Periyasamy banked the glowing coals of the campfire with a flat wooden shovel. Lifting the woven bamboo baskets brimming with wild honeycombs, he hung them securely from a high tree bough away from night animals.