திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1199

பூ மண்டபத்தில் இளஞ்சிவப்புத் தாமரை மொட்டுகளை வாழை நாரில் மாலையாகத் தொடுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் அமுதவல்லி, வெளியூர் வணிகர்கள் தன் கணவரின் நகரத்தைப் பற்றிப் பேசுவதைக் கூர்ந்து கேட்டாள். தாமரை மாலையை மடியில் வைத்த அமுதவல்லி, அவர் திரும்பி வராதபோது எதற்காக அவர் செய்தியைக் கேட்கிறாய் என்று வினவிய மூத்த தோழி மரகதவல்லியிடம் தன் உள்ளத்து நெகிழ்வைக் கூறினாள். "தோழி, நான் உயிராக விரும்பிய காதலர் என்னிடம் திரும்பி வந்து அன்பு பாராட்ட மாட்டார் என்றாலும், அவரைப் பற்றிய ஏதேனும் ஒரு சிறிய செய்தியோ புகழ்ச் சொல்லோ நம் காதில் விழுந்தால், அது என் செவிகளுக்கு மிகுந்த இன்பத்தைத் தரும் (நசைஇயார் நல்கார் எனினும் அவர்மாட்டு இசையும் இனிய செவிக்கு)!" என்று கூறினாள். மரகதவல்லி தொடுத்து முடித்த தாமரை மாலையின் நுனியை வாழை நாரால் முடிச்சிட்டார்; மலர்த் தட்டின் மேல் குளிர்ந்த கிணற்று நீரைத் தெளித்துப் பூக்களைப் புத்துணர்ச்சியாக்கினார்.

Stringing delicate pink lotus buds into temple garlands using banana fiber in the flower pavilion, young maiden Amudhavalli listened intently whenever passing merchants spoke of the distant trading city where her husband resided. Resting the unfinished lotus garland upon her lap, Amudhavalli spoke of her tender devotion to her elder companion, Maragathavalli, who had asked why she eagerly listened for news of a man who showed no haste to return: "My friend, even if the beloved whom I adore never returns to shower his love upon me, merely hearing any small news, rumor, or word of praise spoken of him sounds like absolute nectar to my ears (நசைஇயார் நல்கார் எனினும் அவர்மாட்டு இசையும் இனிய செவிக்கு)!" Maragathavalli knotted the banana fiber cord firmly at the base of the completed pink lotus garland. Sprinkling fresh well water over the wicker flower tray, she arranged the blossoms.