திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1187

பட்டறையில் வண்ணக் கண்ணாடி மணிகளைச் சுண்ணப் பொடி தூவித் தோலால் தேய்த்து மெருகேற்றிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, பிரிந்து வாழும் தன் கணவனின் நினைவால் கன்னங்களில் பசலை படர நின்றாள். மெருகேற்றும் தோல் துண்டைப் பலகையில் வைத்த பூங்குழலி, தன் முகத்தின் வாட்டத்தைக் கண்டு விசாரித்த மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் பழைய நினைவைக் கூறினாள். "தோழி, முன்பு ஒரு முறை நான் காதலரை இறுகத் தழுவிப் படுத்திருந்தேன்; பிறகு ஒரு கணம் சற்றுப் பக்கத்தில் விலகினேன்; அவ்வளவுதான், அந்தச் சிறிய இடைவெளியிலேயே இந்தப் பசலை நிறமானது என் மேனியை அப்படியே வாரி அள்ளிக் கொள்வது போலப் படர்ந்து விட்டதே (புல்லிக் கிடந்தேன் புடைபெயர்ந்தேன் அவ்வளவில் அள்ளிக்கொள் வற்றே பசப்பு)!" என்று கூறினாள். செண்பகவல்லி பளபளக்கும் கண்ணாடி மணிகளின் மேலிருந்த சுண்ணத் துகள்களைத் துணியால் துடைத்தார்; வண்ண மணிகளைப் பித்தளைக் கம்பியில் வரிசையாகக் கோர்த்தார்.

Polishing colored glass beads with fine chalk powder and tanned leather pads in the workshop, young artisan Poonguzhali stood with a pale sallow cast shadowing her cheeks as she thought of her absent husband. Setting her leather polishing buffer upon the workbench, Poonguzhali spoke of the relentless greed of her sorrow to her elder companion, Shenbagavalli: "My friend, once I lay locked in his embrace and merely shifted slightly to one side; immediately within that fleeting moment, this sallow pallor rushed in and seized my body as if scooping it in its bare hands (புல்லிக் கிடந்தேன் புடைபெயர்ந்தேன் அவ்வளவில் அள்ளிக்கொள் வற்றே பசப்பு)!" Shenbagavalli wiped away the white chalk dust from the polished glass beads with a clean linen cloth. Threading the colorful beads onto a slender brass wire, she hung the string to dry.