திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1040

ஆற்றுப் படுகையில் இரண்டு ஏக்கர் வளமான நிலத்தைச் சொந்தமாக வைத்திருந்தும், உடல்திறன் மிக்க இளைஞர்களான காசியும் வேலுவும் உழைக்காமல் ஆற்றங்கரைப் படிகளில் அழுக்குத் துணியோடு அமர்ந்து, "நாங்கள் பரம ஏழைகள், வாழ வழியில்லை" என்று அவ்வழியே சென்றவர்களிடம் கையேந்திப் பிச்சையெடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த வழியாக நறுமணம் கமழும் மல்லிகைப் பூக்களையும் செவ்வந்திப் பூக்களையும் கூடைகளில் சுமந்து கொண்டு வந்த முதிய பூந்தோட்ட உழவர் சோமு, தன் பூக்கூடையை இறக்கி வைத்துவிட்டு அவர்களிடம் இரண்டு உறுதியான மண்வெட்டிகளையும் மல்லிகைக் கன்றுகளையும் நீட்டினார். "இளைஞர்களே, உங்கள் காலடியில் பொன் விளையும் வளமான பூமி இருக்கும் போது நீங்கள் பிச்சை கேட்பது எவ்வளவு பெரிய மடமை! 'எங்களிடம் ஒன்றுமில்லை; வாழ வழியில்லை' என்று புலம்பிக்கொண்டு உழைக்காமல் சோம்பேறியாக முடங்கிக் கிடப்பவர்களைப் பார்த்தால், உழைத்தால் கொட்டிக் கொடுக்கக் காத்திருக்கும் பூமித்தாய் அவர்களது அறியாமையைக் கண்டு தனக்குள் ஏளனமாகச் சிரிப்பாள் (இலமென்று அசைஇ இருப்பாரைக் காணின் நிலமென்னும் நல்லாள் நகும்). உழைக்கத் துணிந்தால் இந்தப் பூமி உங்கள் வறுமையை விரட்டிச் செல்வத்தைக் கொட்டும்" என்றார். சோமுவின் சொற்களைக் கேட்ட சகோதரர்கள் தங்கள் பிச்சைப் பாத்திரங்களை ஆற்றுப் படியில் எறிந்தனர்; மண்வெட்டிகளைத் தோளில் சுமந்து கொண்டு தங்கள் இரண்டு ஏக்கர் நிலத்திற்குச் சென்று மல்லிகைப் பாத்திகளை வெட்டத் தொடங்கினர்.

Despite inheriting two fertile acres of riverbank loam, two able-bodied young brothers named Kasi and Velu refused to work, sitting in tattered rags upon the riverside bathing steps pleading for copper coins from travelers: "We are destitute paupers with no wealth, no luck, and no means to survive!" Elder floriculturist Somu, carrying baskets of freshly harvested Arabian jasmine and golden chrysanthemums from his fragrant nursery, set his load down and handed each brother a sturdy iron spade alongside bundles of healthy jasmine cuttings. Pointing toward their weed-covered parcel, Somu spoke with unyielding clarity: "Young men, how absurd it is to beg for pennies while standing atop fertile soil capable of yielding boundless wealth! When the generous Lady of the Earth beholds able-bodied men sitting idle in slothful misery whining 'we have nothing and are destitute,' she laughs inwardly at their sheer folly and ignorance (இலமென்று அசைஇ இருப்பாரைக் காணின் நிலமென்னும் நல்லாள் நகும்). Mother Earth is waiting to pour abundance into your hands the moment you choose to dig." Ashamed of their indolence, the brothers cast their begging bowls onto the stone steps. Hoisting the iron spades upon their shoulders, they walked onto their fertile acreage and began preparing irrigation beds for the jasmine saplings.