திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 3

நகரத்து வணிகர் சோமசுந்தரம், பெரும் சொத்துக்களைச் சேர்த்து வைத்திருந்தும், எந்நேரமும் வியாபார நஷ்டம் வருமோ என்ற அச்சத்திலும், மனக்கவலையிலும் இரவில் தூக்கமின்றித் தவித்தார்; அமைதியைத் தேடிப் பல ஆலயங்களுக்குச் சென்று தங்கக் காசுகளைக் கொட்டிப் பிரார்த்தனைகள் செய்தும் அவரது மனக்குழப்பம் தீரவில்லை. ஒருநாள், கிராமத்து எல்லையில் ஒரு சிறிய குடிசையில் வசித்த முதிய நெசவாளர் சிவநேசனைச் சந்தித்தார். சிவநேசனிடம் எந்தப் பெருஞ்செல்வமும் இல்லை; ஆனால் அவரது முகத்தில் எப்போதும் ஒரு தெய்வீகப் பேரமைதியும் புன்னகையும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. சோமசுந்தரம் வியப்புடன், 'ஐயா! என்னிடம் இத்தனை செல்வமிருந்தும் நான் நிம்மதியின்றித் தவிக்கிறேன்; நீங்கள் எப்படி இவ்வளவு ஆனந்தமாக வாழ்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டார். சிவநேசன் தன் கையைத் தன் இதயத்தின் மீது வைத்து மென்மையாகக் கூறினார்: 'வணிகரே! வெளி உலகக் கோயில்களை விடப் புனிதமானது நம் அன்பான உள்ளமாகிய தாமரை மலர்; அந்த மலர் மீது வீற்றிருக்கும் இறைவனின் மாட்சிமை பொருந்திய திருவடிகளை எப்போதும் நினைத்துச் சரணடைபவர்கள், உலகத் துன்பங்களைக் கடந்து இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அழியாத பேரின்பத்தோடு நீடு வாழ்வார்கள்' (மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி சேர்ந்தார் நிலமிசை நீடுவாழ்வார்) என்று விளக்கினார். சோமசுந்தரம் தன் அகக்கண்களைத் திறந்து இதயக் கோவிலில் இறைவனைத் தியானித்து மெய்யான அமைதியைப் பெற்றார்!

Wealthy merchant Somasundaram amassed vast shipping fortunes and multiple mansions, yet his nights were plagued by insomnia and obsessive terror over possible financial ruins or cargo losses. Seeking peace of mind, he traveled across famous pilgrim cities, pouring sacks of gold into temple donation vaults, yet his inner restlessness only intensified. One evening, he visited a humble village weaver named Sivanesan. Possessing only a wooden loom and a clay cup, Sivanesan nevertheless radiated an astonishing aura of deep, unshakeable tranquility and joyful vitality. Perplexed, Somasundaram asked: Elder, I possess mountains of gold yet live in torment; you own virtually nothing, yet you seem to dwell in pure celestial bliss! How do you live with such unbroken serenity? Sivanesan placed his gentle hand over his own heart: Merchant! Temples of stone are sacred, but the most intimate sanctuary in all creation is the blossoming lotus of our own loving heart. Those who continually enshrine the glorious feet of the Divine who dwells within the lotus of the heart transcend the anxieties of the flesh, living in indestructible joy and spiritual immortality across all realms! (Malarmisai aeginaan maaNadi saerndhaar nilamisai needuvaazhvaar). Awakened by the truth, Somasundaram learned to look inward, discovering the eternal treasure of inner peace.