திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 2

பண்டிதர் சர்வஜித், நாற்பது ஆண்டுகள் இலக்கணம், தருக்கம், வானியல், வானசாஸ்திரம் என அனைத்து சாஸ்திர நூல்களையும் கசடறக் கற்றுத் தேர்ந்து, அரசவையில் பல நூறு பண்டிதர்களை வாதத்தில் வென்று பொற்கிழிகளைப் பரிசாகப் பெற்றார்; 'என்னை விடப் படித்த அறிவாளி இந்த நாட்டில் எவருமில்லை' என்ற தலைக்கனத்தோடு, தன் நூல்களையே சுமக்கப் பத்து சீடர்களை வைத்துக்கொண்டு நகர்வலம் வந்தார். வழியில், ஆற்றங்கரையில் எந்தப் புத்தகங்களும் இன்றி, கண்களை மூடி இறைவனின் பேரொளியில் திளைத்திருந்த முதிய ஞானி ஒருவரைக் கண்டு ஏளனமாகச் சிரித்தார். ஞானி மெல்லக் கண்களைத் திறந்து கேட்டார்: 'பண்டிதரே! ஆயிரமாயிரம் நூல்களைக் கற்றுக் குவித்த உமது உள்ளத்தில் அமைதியும், உயிர்கள் மீதான கருணையும், இறைவனைப் போற்றும் பணிவும் உண்டாகியிருக்கிறதா?' பண்டிதர் திடுக்கிட்டார்; அகந்தையால் கொதித்த தன் மனத்தில் ஒரு துளி அமைதி கூட இல்லாததை உணர்ந்து நடுங்கினார். ஞானி அறிவுறுத்தினார்: 'தூய மெய்யறிவின் வடிவமான இறைவனின் நற்றாளைத் தொழுது அகந்தையை ஒழிக்காத போது, நீங்கள் கற்ற அத்தனை நூல்களாலும் என்ன பயன்?' (கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன் நற்றாள் தொழாஅரெனின்). பண்டிதர் தன் தலைக்கனம் உடைந்து, ஏட்டுச் சுவடிகளை இறக்கிவைத்துவிட்டு ஞானியின் திருவடிகளில் விழுந்து மெய்யான பணிவைக் கற்றுக் கொண்டார்!

Scholar Sarvajit spent four decades mastering linguistics, formal logic, metaphysics, and astronomy, winning dozens of prestigious royal debates and accumulating cartloads of gold-embossed palm-leaf scrolls. Swollen with intellectual pride, he proclaimed that no mortal mind could match his erudition, requiring ten junior disciples to haul his library wherever he traveled. While crossing the temple ghats, he openly mocked an elderly hermit who sat in silent meditation without a single book. Opening his tranquil eyes, the hermit asked: Venerable scholar, after reading countless treatises, has your immense learning extinguished your inner arrogance, blessed your heart with peace, and led you to bow before the Divine Source? Stunned by the piercing inquiry, Sarvajit realized that despite all his memorized syllogisms, his mind was consumed by restless envy and petty egoism. The hermit smiled gently: If your vast scholarly lore does not lead you to surrender your ego and humbly adore the sacred feet of Pure Transcendent Wisdom, what then is the ultimate use of all your studied learning? (Kattradhanaal aaya payanenkol vaalarivan natraal thozhaar enin). Shattered by the truth, Sarvajit cast aside his scrolls and bowed in sincere humility, discovering that true education begins where vanity ends.