திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 303

வணிகக் கப்பலின் தலைமை மாலுமி ஜெயபாலன், துறைமுக அதிகாரிகள், சக மாலுமிகள், வேலைக்காரர்கள் என யாரிடமும் சிறு விஷயத்திற்குக்கூடப் பொறுமையிழந்து ஆத்திரப்பட்டு எரிந்து விழுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். ஒருநாள் நடுக்கடலில் புயல் வீசியபோது, பாய்மரக் கயிற்றை அவிழ்க்கத் தாமதமான எளிய மாலுமி மீது ஆவேசம் கொண்டு, தன் கையிலிருந்த தீப்பந்தத்தை அவன்மீது வீசியெறிந்தான். அந்தப் பந்தம் கப்பலின் தார் பீப்பாயில் விழுந்து தீப்பற்றி, அடுத்த சில நிமிடங்களில் பல்லாயிரம் பொன் மதிப்புள்ள முழு வணிகக் கப்பலும் கடலிலேயே எரிந்து சாம்பலானது; அனைவரும் ஒரு தீவில் அனாதையாய்த் தஞ்சம் புகுந்தனர். மூத்த வழிகாட்டி ஜெயபாலனிடம் கூறினார்: ஜெயபாலா! எந்தவொரு மனிதனிடமும் சினம் கொள்வதை மறந்துவிட வேண்டும்; மனிதனுக்கு வரும் எல்லாவிதமான அழிவுகளும், இழப்புகளும், கொடிய பாவங்களும் கோபத்தினால் மட்டுமே பிறக்கின்றன என்றார். ஜெயபாலன் தன் வாழ்நாளில் சினத்தை அடியோடு மறக்க சபதம் செய்தான்.

The captain of a grand merchant galleon named Jayapalan had a notoriously volatile temper, routinely snapping, screaming, and threatening port harbor-masters, deckhands, and junior navigators alike over trivial delays. One evening, as a sudden squall tossed the vessel, a young apprentice struggled to untie a frozen knot on the main sail. Blinded by uncontrollable fury, Jayapalan hurled a blazing pitch torch at the boy's head. The burning torch missed and crashed directly into an open barrel of marine sealant, igniting a ferocious inferno that consumed the entire million-gold ship within minutes, leaving the crew shipwrecked on a desolate reef. Standing amidst the smoking wreckage, an elder navigator remarked: Jayapalan, one must utterly discard and forget anger towards every living being without exception. Every tragedy, ruinous loss, and destructive sorrow in human existence takes its birth solely from the spark of unbridled wrath. Weeping over his folly, Jayapalan vowed never to yield to anger again.