திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 195

மருதூர் ஊரின் பெருமதிப்பிற்குரிய நீதிபதியான சதாசிவ அய்யர், நாற்பது ஆண்டுகளாகத் தனது நீதியான தீர்ப்புகளாலும் அமைதியான நற்குணத்தாலும் ஊரார் அனைவராலும் தெய்வம்போல் போற்றப்பட்டு வந்தார். ஒரு நாள் மாலை ஊர் பொதுச் சாவடியில் அமர்ந்திருந்த போது, அங்கிருந்த சிலர் பேசிய அற்பமான குடும்பச் சண்டைகள் மற்றும் ஊர் வதந்திகளில் ஈடுபட்டு, தானும் தரம் தாழ்ந்து பல பயனற்ற வெற்று வார்த்தைகளைப் பேசிச் சிரித்தார் (பயனில நீர்மையுடையார் சொலின்). அதைக் கண்ட ஊர் மக்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர்; 'இவ்வளவு பெரிய சான்றோரா இப்படித் தரம் தாழ்ந்து வெட்டிப் பேச்சு பேசுகிறார்?' என்று அவரைக் குறைத்து மதிப்பிடத் தொடங்கினர். அவரது ஆருயிர் நண்பர் முத்தையன் அருகில் வந்து மெல்லக் கூறினார்: 'ஐயா! நாற்பதாண்டு காலம் உழைத்து ஈட்டிய நற்பெயரும் மதிப்பும், நற்குணம் படைத்த உங்களைப் போன்றோர் பயனற்ற வீண் பேச்சைப் பேசிய அந்த ஒரு கணத்திலேயே காற்றோடு போய்விட்டதே!' (சீர்மை சிறப்பொடு நீங்கும்). சதாசிவ அய்யர் தன் நாவடக்கம் தவறியதை நினைத்து நெஞ்சம் உருகி வருந்தினார்!

For forty unbroken years, respected magistrate Sadhasiva Ayyar had been revered across Marudhur as an embodiment of serene virtue and flawless integrity. One festive evening at the village stone pavilion, caught in the relaxed mood of the crowd, he let his guard down and actively joined in frivolous neighborhood gossip, laughing and blurting out shallow, meaningless trifles (Payanila neermaiyudaiyaar solin). The townsfolk were stunned; the halo of reverence surrounding the grand old judge evaporated in an instant. His lifelong companion Muthaiyan sat beside him and whispered mournfully: Sir! The noble prestige, majestic dignity, and deep reverence built over a lifetime of discipline vanish in a single breath the moment a person of stature speaks words devoid of sense! (Seermai siRappodu neengum). Ayyar looked down at his trembling hands, stung to the soul by how easily idle words destroy hard-won honor.