திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 196

தஞ்சாவூர் நெற்களத்தில், முதிய உழவர் பண்ணையார் தர்மலிங்கம் காற்றில் முறத்தால் தானியத்தைத் தூற்றிப் பதரையும் மணியையும் பிரித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது எப்போதும் எவ்வித வேலையும் செய்யாமல், நாள் முழுவதும் ஊர் வம்புகளையும் பயனற்ற வெற்று அரட்டைகளையும் பேசிக் களிக்கும் சோம்பேறி இளைஞன் சொக்கன் அங்கு வந்து வாயாடிக்கொண்டே நின்றான் (பயனில்சொல் பாராட்டுவான்). தர்மலிங்கத்தின் பேரன் வேந்தன், 'தாத்தா, காற்றில் பறக்கும் இந்தத் தவிடு போன்ற குப்பையை ஏன் எவரும் எடுப்பதில்லை?' என்று கேட்டான். பண்ணையார் புன்னகைத்துச் சொக்கனைப் பார்த்துக் கூறினார்: 'வேந்தா! உள்ளே அரிசியின்றி வெறும் தோலாகக் காற்றில் பறக்கும் இந்தக் கூளத்தை நாம் பதர் என்கிறோம். அதேபோல, அறிவும் பயனுமுள்ள செயலின்றி எப்போதும் வெற்று வீண் பேச்சுகளையே பேசித் திரியும் சொக்கன் போன்றவர்களை மனிதர்கள் என்று அழைக்கக் கூடாது; மனிதர்களுள் வெறும் பதர் என்றே அழைக்க வேண்டும்!' (மகன்எனல் மக்கட் பதடி யெனல்). பண்ணையாரின் சுளீரென்ற சொல் சொக்கனின் நெஞ்சில் சாட்டையாய் விழுந்தது; தன் உள்ளீடற்ற வீண் வாழ்வை மாற்றிக்கொண்டு அவன் அன்றே களத்தில் இறங்கி உழைக்கத் தொடங்கினான்!

In the vast harvest yards of Thanjavur, veteran farmer Dharmalingam was winnowing freshly threshed paddy, letting the coastal breeze separate heavy golden grains from worthless husks. Nearby lounged Chokkan, an idle youth who spent entire days boasting about baseless rumors and delighting in endless trivial chatter (Payanilsol paaraattuvaan). Dharmalingam's young grandson Vendhan asked: Grandpa, why does the wind blow away those light husks while no one bothers to collect them? Dharmalingam turned his gaze toward Chokkan and replied: Vendhan, that empty husk has no nourishing rice within—it is useless chaff! Likewise, do not call a person who delights only in pouring out empty, futile words a true human being (Makan-enal); call him rather the hollow chaff of humanity! (MakkaT padadi yenal). The farmer's words pierced Chokkan's pride like an arrow; ashamed of his hollow existence, he cast aside his idle chatter and picked up the spade to work.