திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 192

புகழ்பெற்ற உறையூர் அரசவையில், மன்னரும் பெரும் புலவர்களும் கூடியிருந்த மாபெரும் அறிவார்ந்த விவாத அரங்கு நடைபெற்றது. நாட்டின் பஞ்சத்தை நீக்குவதற்கான வழிமுறைகளை அறிஞர்கள் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த போது, அமைச்சரின் இளம் மைத்துனன் பெருந்தேவன் அவையின் நடுவே எழுந்து நின்றான். அவன் பஞ்சத்தைப் பற்றிப் பேசாமல், தனது குதிரையின் விலை, வேட்டைக்குச் சென்றபோது நடந்த வீண் வம்புகள், கேளிக்கைகள் போன்ற அர்த்தமற்ற குப்பைப் பேச்சுகளை உரக்கப் பேசி அவையின் மாண்பைக் குலைத்தான் (பயனில பல்லார்முன் சொல்லல்). அரசவை அதிர்ந்து அமைதியானது; தலைமைப் புலவர் இளங்கோ எழுந்து அவனைக் கண்டித்தார்: 'அறிவிலியே! சான்றோர்கள் நிறைந்த பெருமதிப்புமிக்க அவையில் பயனில்லாத வெற்றுச் சொற்களை உளறி அவையின் கவனத்தைச் சிதறடிப்பது, தன் ஆருயிர் நண்பர்களுக்குத் துரோகமும் தீங்கும் செய்வதை விடவும் மிகக் கொடிய பாவமாகும்!' (நயனில நட்டார்கண் செய்தலிற் றீது). பெருந்தேவனின் ஆணவம் உடைந்து போனது; அரசர் அவனைக் குனிந்த தலையோடு அவையிலிருந்து வெளியேற்றினார்!

In the celebrated imperial court of Uraiyur, the monarch, ministers, and eminent scholars gathered in solemn assembly to debate drought relief measures. Amidst this critical deliberation, the minister's arrogant nephew, Perundhevan, swaggered into the center and began loudly boasting about his prized Arabian stallion, frivolous tavern wagers, and meaningless hunting banter (Payanila pallaarmun sollal). The entire hall froze in stunned outrage. Master poet Ilango stood up and shattered his pride with a thunderous rebuke: Ignorant youth! To pour out useless, shallow chatter in a solemn council of elders and sages (Payanila pallaarmun sollal) is infinitely worse, more disgraceful, and more destructive than inflicting ungracious betrayal upon your own dearest companions! (Nayanila nattaarkaN seydhalin theedhu). Humiliated and stripped of his vanity, Perundhevan bowed his head and retreated in utter shame.