திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1054

மழையில் மண் சுவர் இடிந்து விழுந்ததில் தன் பாரம்பரியத் தறியை இழந்துவிட்ட நெசவாளர் ரங்கன், தன் வாழ்நாளில் யாரிடமும் ஒரு துரும்பைக் கூடக் கையேந்திக் கேட்டதில்லை என்ற மான உணர்வினால், நெசவாளர் கூட்டுறவுச் சங்கத்திடம் புதிய தறிக்கான உதவி கேட்காமல் பட்டினியால் சாகத் துணிந்தான். ரங்கனின் வீட்டுக் கதவு திறக்கப்படாததைக் கண்டு, உடனே மாட்டு வண்டியில் புதிய தேக்கு மரத் தறிச் சட்டங்களையும் பட்டு நூல் கண்டுகளையும் ஏற்றிக்கொண்டு வந்த முதிய சங்கத் தலைவர் தங்கமுத்து, அவற்றை ரங்கனின் முற்றத்தில் இறக்கினார். ரங்கனின் கைகளைப் பிடித்துத் தங்கமுத்து பாசத்தோடு பேசினார். "ரங்கன், எங்களை அந்நியராக நினைக்காதே. தம்மிடம் உள்ள பொருளை இல்லை என்று மறைத்துக் கூறுவதைக் கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்காத உயர்ந்த கொடையாளரிடம் சென்று உதவி கேட்பது, வறியவருக்குப் பிறருக்குத் தானம் கொடுப்பதைப் போன்றே பெருமை தருவதாகும் (இரத்தலும் ஈதலே போலும் கரத்தல் கனவிலும் தேற்றாதார் மாட்டு). இந்தத் தறியை ஏற்பதன் மூலம் நீ எங்கள் சங்கத்தின் ஒற்றுமையை உறுதிப்படுத்துகிறாய்" என்றார். தங்கமுத்துவின் அன்பைக் கண்ட ரங்கனின் கண்களில் நீர் வழிந்தது; அவன் தன் அளவுகோலையும் சுத்தியலையும் எடுத்துக்கொண்டு தன் பட்டறை அறையில் புதிய தறிச் சட்டங்களைப் பொருத்தும் பணியைத் தொடங்கினான்.

When a heavy monsoon wall collapsed onto his ancestral pit-loom, master weaver Rangan lost his livelihood. Driven by lifelong pride in having never sought charity, Rangan resolved to starve in silence rather than ask the local cooperative guild for replacement timbers. Noticing the silent loom, elder guild master Thangamuthu arrived at Rangan's cottage with a cart loaded with seasoned teak frames and raw silk bobbins, unloading them into the courtyard. Taking Rangan's hands, Thangamuthu spoke with heartfelt warmth: "Rangan, do not treat your guild brothers as strangers. Seeking assistance from those who never, even in their dreams, imagine concealing their resources or denying aid to a neighbor is just as noble, honorable, and virtuous as giving charity oneself (இரத்தலும் ஈதலே போலும் கரத்தல் கனவிலும் தேற்றாதார் மாட்டு). Accepting this mutual support strengthens the dignity of our entire craft." Moved to tears by the guild master's grace, Rangan embraced him. Picking up his brass measuring gauge and wooden mallet, he began mounting the teak crossbeams in his workshop.