திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1313

நெசவுக் கூடத்தில் பூங்கொடி பட்டு வண்ணக் கம்பளத்தின் நூலிழைகளை வரிசையாகக் கோத்து முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் இளங்கோவன் நந்தவனத்துக் கிளைகளில் பூத்த வாசனை மிக்க செண்பக மலர்களை மாலையாகத் தொடுத்துத் தலையில் சூடிக் கொண்டு கம்பீரமாக வந்தான். அவனது மலர் மாலையைக் கண்ட பூங்கொடி, தன் விழிகளைச் சுருக்கி மெல்லிய பொறாமையுடன் உதட்டைப் பிதுக்கினாள். அருகில் இருந்த அத்தை பொன்னம்மாளிடம் இளங்கோவன் வேடிக்கையாகப் பேசினான். "அத்தை, இவளுக்குக் கோபித்துக் கொள்ளப் பெரிய காரணம் எதுவும் தேவையில்லை. (கோட்டுப்பூச் சூடினும் காயும் ஒருத்தியைக் காட்டிய சூடினீர் என்று). மரக் கிளையில் பூத்த நறுமணப் பூக்களை நான் சூடிக் கொண்டு வந்தாலும், 'நீர் விரும்பும் வேறொருத்திக்கு அடையாளம் காட்டி வரத்தானே இந்த மாலையைச் சூடி வந்தீர்!' என்று சொல்லி வீணாக என் மீது சினம் கொள்கிறாள்!" என்றான். கணவனின் பேச்சைக் கேட்டுப் பூங்கொடி தன் முகச் சுளிப்பை மாற்றி நாணத்துடன் சிரித்தாள். பொன்னம்மாள் கம்பள நூல்களை மரப் பலகையில் சுற்றி ஒழுங்காக அடுக்கினாள்.

In the carpet atelier, Poongodi was knotting vivid crimson and gold wool fibers along the upright wooden loom frame. Her husband Ilangovan stepped into the workshop wearing a fragrant garland of golden champak flowers picked from garden branches wound around his hair. The moment Poongodi caught sight of the blossoms, she narrowed her eyes with feigned annoyance and turned her face away. Ilangovan smiled and turned toward her aunt Ponnammal in mock defense. "Aunt, observe how she creates a lovers' quarrel out of the simplest thing! (Even if I adorn myself with a garland of tree-born blossoms, she flares with jealousy, claiming I wore it only to show off to some other woman!). Whenever I wear flowers innocently, she immediately suspects that I dressed up to attract the admiring gaze of another maiden!" Poongodi could not suppress her amusement and lowered her eyes with a blushing smile. Ponnammal wound the extra woolen yarns around polished wooden spools.