திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 107

தனது பத்தாவது வயதில், பாசி படர்ந்த ஆழமான பாழுங்கிணற்றில் தவறி விழுந்து, இருளுக்குள் மூச்சுத் திணறி மரணத்தின் விளிம்பில் துடித்த சிறுவன் முத்தையாவை, தன் உயிரைப் பணயம் வைத்துக் கயிற்றில் இறங்கித் தூக்கிக் காப்பாற்றியவன் பக்கத்து கிராமத்து விவசாயி வேலுச்சாமி (தங்கண் விழுமந் துடைத்தவர்). அன்று முதல், ஒவ்வொரு வருடமும் தன் வயலில் கரும்பு வெட்டி, ஆலையில் காய்ச்சிய முதல் சுடச்சுட புதிய நாட்டுக் கரும்பு வெல்லக் கட்டிகளை வாழை இலையில் கட்டி, முத்தையா பத்து மைல் தூரம் நடந்து வேலுச்சாமியின் வீட்டுக்குச் சென்று நன்றியோடு கொடுத்து வணங்கி வந்தான். வேலுச்சாமி காலமான பிறகும் அந்த நடை நிற்கவில்லை; அதே நாளில் அதே முதல் வெல்லப் பொட்டணம் வேலுச்சாமியின் மகன் வீட்டுக்குச் சென்றது. ஐம்பது வருடங்கள் உருண்டோடின; முத்தையாவின் முதுகு வளைந்து கால்கள் நடக்க முடியாமல் முடங்கிப் படுக்கையில் வீழ்ந்தன. இந்த ஆண்டும் வெல்லம் காய்ச்சிய அதே தை மாத நன்னாளில், முத்தையா முதல் வெல்லப் பொட்டணத்தைத் தன் பேரன் கந்தனின் கைகளில் கொடுத்து, கண்ணீர் மல்கக் கூறினான்: 'மகனே! நம் குடும்பத்தின் உயிரையே காத்த வேலுச்சாமியின் தியாக நட்பை, நாம் ஒருபோதும் மறக்கக்கூடாது; நான் ஐம்பது ஆண்டுகள் நடந்த அதே ஒற்றையடிப் பாதையில், இப்போது நீ நடந்துபோய் வேலுச்சாமியின் பேரனிடம் இந்த முதல் வெல்லத்தைக் கொடுத்து வணங்கி வா!' என்றார். முத்தையாவின் கண்களில் நீர் வழிந்தது. ஊர் பெரியவர்கள் கூறினர்: 'தனக்கு நேர்ந்த மரணத் துன்பத்தைப் போக்கிய நல்லோரின் நட்பை, உத்தமர்கள் இப்பிறவியோடு மட்டுமல்லாமல், ஏழேழு பிறவிகளிலும் தங்கள் சந்ததிகளோடு சேர்த்து நினைத்துப் போற்றுவார்கள்!' (எழுமை எழுபிறப்பும் உள்ளுவர்) என்று கொண்டாடினர்!

At age ten, young Muthaiah slipped into a moss-covered, seventy-foot dry irrigation well; trapped in cold darkness and choking on foul gas at the edge of death, it was farmer Veluchamy from the adjoining village who risked his own life, lowered himself on a frayed coir rope, and hauled the boy to safety (ThangkaN vizhumandh thudaiththavar). From that fateful monsoon, every single winter harvest when Muthaiah boiled his first cauldron of pure organic sugarcane jaggery, he wrapped the fresh steaming golden blocks in banana leaves and walked ten miles on foot to Veluchamy's house to bow in tearful gratitude. Even after Veluchamy died, the annual pilgrimage never faltered: the same bundle arrived at the doorstep of Veluchamy's son. Fifty years flew by; Muthaiah, now eighty, lay crippled by age, his legs unable to carry him across the ridge. On the morning of the cane boil, he placed the golden jaggery bundle into the hands of his eighteen-year-old grandson Kandhan: My child! The sacred friendship of the man who saved my life from the abyss must never die; take the same dirt footpath I trod for fifty years, deliver this firstfruits offering to Veluchamy's grandson, and bow to his household! The village elders declared: Noble souls never limit their gratitude to a single lifetime; through all seven generational cycles of existence (Ezhumai ezhupiRappum uLLuvar), they revere the eternal friendship of those who wiped away their bitterest tears!