திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 108

காலையில் வாய்க்கால் மதகில் தண்ணீர் பாய்ச்சும் முறை தகராறில், ஊரே கூடி நின்று பார்க்கும்படி சுப்பனைக் கொச்சையான வார்த்தைகளால் திட்டினான் பக்கத்து நிலத்து கருத்தன்; சுப்பன் ஒரு வார்த்தைகூட எதிர்த்துப் பேசாமல் அமைதியாகத் தலைகுனிந்து தன் வயலுக்குத் திரும்பினான். ஏனெனில், கடந்த ஆண்டு உழவின் போது சுப்பனின் ஒரே எருது இறந்து போனபோது, ஒரு வாரம் முழுவதும் தன் சொந்த மாடுகளைக் கொண்டுவந்து சுப்பனின் நிலத்தை உழுது கொடுத்து அவனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றியவன் இதே கருத்தன்தான்! அன்று நள்ளிரவில், கருத்தனின் வீட்டுத் தோட்டத்தில் அவனது கின்கோ எருது கயிற்றில் சுருக்கிட்டுக் கொண்டு பாழுங்கிணற்றுப் படித்துறையில் தவறி விழுந்து அலறியது; வீட்டில் கருத்தன் மட்டுமே தனி ஆளாக இருந்தான்; மாட்டைத் தூக்க மற்றொரு தோள் இல்லை; மாடு தண்ணீரில் மூழ்கிவிடும் என்று தலையில் அடித்துக் கதறினான். அந்தப் பேரொலி கேட்டு நிமிர்ந்தபோது, காரிருள் வரப்பு வழியே ஒரு லாந்தர் விளக்கு வேகமாக நெருங்கி வந்தது; விளக்கு வெளிச்சத்திற்குப் பின்னால், வலுவான சணல் கயிறும் நெம்புதடியுமாக ஓடி வந்தான் சுப்பன்! இருவரும் சேர்ந்து பல மணி நேரம் போராடி மாட்டை உயிரோடு மீட்டனர். கருத்தன் வெட்கித் தலைகுனிந்து அழுதான்: 'சுப்பா! காலையில் உன்னை அத்தனை கேவலமாக வசைபாடினேனே, என் முகத்தில் காறி உமிழாமல் எப்படிடா நள்ளிரவில் ஓடி வந்தாய்?' சுப்பன் கருத்தனின் கரங்களைப் பற்றிச் சொன்னான்: 'கருத்தா! கடந்த ஆண்டு என் நிலத்தை உழுது கொடுத்து நீ செய்த அந்தப் பேருதவியை நான் மறப்பது அறமல்ல (நன்றி மறப்பது நன்றன்று); ஆனால் காலையில் கோபத்தில் நீ பேசிய அந்தத் தீய சொற்களை, நான் காலையிலேயே என் மனதிலிருந்து மறந்து மன்னித்துவிட்டேன்!' (நன்றல்லது அன்றே மறப்பது நன்று) என்று புன்னகைத்தான்!

During a fierce dispute over sluice water turns at dawn, hot-headed farmer Karuthan hurled foul, humiliating curses at neighbor Subban in full view of the assembled village. Subban answered not a single syllable of anger and quietly walked back to his plot. For Subban remembered vividly: the previous planting season when Subban's plow bullock suddenly died, it was this very Karuthan who yoked his own prize bullocks to Subban's furrow rent-free for an entire week, saving his crop from ruin! That very midnight, Karuthan's stud bullock tangled its tether rope on the slippery well parapet, plunged into the deep stone well pit, and bellowed in mortal terror. Alone in the house, Karuthan wept helplessly, realizing the bull would drown before morning without a strong second pair of arms. As he cried out into the darkness, a kerosene lantern bobbed swiftly along the narrow mud bund. Behind the golden glow, carrying thick coir coils and a stout tamarind lever pole, rushed Subban! Working shoulder to shoulder in the mud, they hauled the thrashing beast to safety. Trembling in shame, Karuthan broke down: Subban! I humiliated you with foul curses this morning—why did you run into the pitch darkness to save me? Subban held his shaking hands with brotherly warmth: Karuthan! Forgetting the life-saving help you gave me last year is a sin against dharma! (NandRi maRappadhu nanRanRu); but the harsh words you uttered in fleeting wrath this morning—I dissolved and erased them from my heart before the morning sun set! (NanRalladhu anRee maRappadhu nanRu).