திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 116

நகரத்து ரத்தினக் கடை முதலாளி வரதராஜன், நாற்பது ஆண்டுகள் புகழோடு தொழில் செய்து வந்தார். ஒரு நாள், தூரத்து தேசத்திலிருந்து வந்த பார்வையற்ற முதிய யாத்ரீகர் ஒருவர், தனது மொத்த வாழ்நாள் சேமிப்பான ஒரு பெரிய மாணிக்கக் கல்லை விற்று, தன் மகளின் திருமணத்திற்குப் பொன் வாங்க வரதராஜனின் கடைக்கு வந்தார்; அவருக்கு வைரங்களின் எடைப் பரிமாணங்கள் தெரியாது. வரதராஜனின் நெஞ்சில் ஒரு கணம் இருள் கவிழ்ந்தது; 'இந்த முதியவருக்குக் கண் தெரியாது; தராசில் எடையைக் குறைத்து வைத்து, பாதி விலையைக் கொடுத்தால், எனக்கு ஒரே நொடியில் ஐயாயிரம் பொற்காசுகள் லாபம் கிடைக்குமே!' என்று தராசின் எடையை மாற்றக் கையை நீட்டினான் (நெஞ்சம் நடுவொரீஇ அல்ல செயின்). ஆனால் அடுத்த விநாடியே, வரதராஜனின் உடலெங்கும் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் நடுக்கம் ஏற்பட்டது; அவனது கண்கள் இருண்டு நெஞ்சம் படபடவென்று அடித்தது! 'ஐயோ! நாற்பது ஆண்டுகள் கட்டியெழுப்பிய தர்மத்தை விட்டுவிட்டு, இந்த அனாதைக் குருடனை ஏமாற்ற என் மனம் நினைத்த மாத்திரத்திலேயே, நான் என் வம்சத்தோடு கெட்டழியப் போகிறேன் என்பதற்கான காலனின் எச்சரிக்கை மணி இதுவல்லவா!' என்று பயந்து நடுங்கித் தன் கையை இழுத்துக் கொண்டான் (கெடுவல்யான் என்பது அறிக)! உடனடியாகத் தராசைத் தூய்மை செய்து, அந்த மாணிக்கத்தின் முழுச் சரியான எடையை நிறுத்து, சந்தை மதிப்பை விடவும் கூடுதல் பொற்காசுகளை அந்த முதியவரிடம் பணிவோடு கொடுத்தான். வரதராஜன் தன் மகனிடம் கூறினான்: 'மகனே! நமது நெஞ்சம் நடுவுநிலைமையை விட்டு விலகி அநீதி செய்ய நினைத்தாலே, அது நமது அழிவிற்கான முன் அறிகுறியாகும்; அதை உணர்ந்து உடனடியாகத் திருந்தாவிட்டால் எவனும் தப்ப முடியாது!' என்று போதித்தான்!

Master gem merchant Varadarajan had traded along the grand bazaar for forty spotless years. One afternoon, a blind, fragile ascetic traveled from a distant hill shrine, bearing his family's sole ancestral heirloom—a flawless uncut ruby—to fund his orphaned daughter's wedding. Knowing nothing of carats or specific gravity, the blind father entrusted the stone blindly into Varadarajan's palms. For a split second, a sudden cloud of covetous greed darkened Varadarajan's mind: This old man cannot see; if I swap the balance weight with my hollowed brass slug, I can pocket five thousand gold coins instantly without anyone ever knowing! (Nenjam naduvorIi alla seyin). But as his fingers reached for the false weight, a cold, violent tremor seized his heart; a terrifying inner dread gripped his throat as if an executioner's noose tightened around his neck! Varadarajan dropped the weight in horror, gasping to himself: Wretched fool! The very instant your soul contemplates swindling this defenseless blind father, your own doom and ruin are signed in heaven! (Keduval yaan enbadhu aRiga!). Shaking with repentance, he cleansed the silver balance, weighed the ruby to the exact grain, and paid the blind father twenty extra gold sovereigns above market value. Varadarajan later instructed his son: My boy! The instant your mind begins to stray from immaculate justice toward crooked theft, recognize that thought as the fiery lightning bolt herald of your imminent ruin; repent before it strikes!