திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 117

மன்னனின் தலைமை நீதிபதியாக முப்பது ஆண்டுகள் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்ற முதியவர் வேதநாயகனார், தன் வாழ்நாளில் ஒரு பொற்காசுகூட லஞ்சமாகப் பெறாமல் நடுவுநிலைமையோடு தீர்ப்பளித்ததால், ஊருக்கு வெளியே ஓர் எளிய ஓலைக் குடிசையில், மண்பானையில் கஞ்சி காய்ச்சி உண்டு வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாள், பொன் நகைகள் மின்னும் பல்லக்கில் அந்த வழியே வந்த பட்டத்து இளவரசன் வீரவர்மன், குடிசை வாசலில் அமர்ந்து பனை ஓலையில் நூல் எழுதிக்கொண்டிருந்த வேதநாயகனாரைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான்: 'நீதிபதியாரே! முப்பது ஆண்டுகள் அரசவையில் இருந்தும் ஒரு மாளிகைகூட கட்ட முடியாமல் இந்தக் கேவலமான ஓலைக் குடிசையில் ஏழையாகக் கிடக்கிறீர்களே! உங்கள் நேர்மை உங்களுக்குத் தந்தது இந்த வறுமைக் கேடுதானா?' என்று ஏளனம் செய்தான். அந்த நேரத்தில், அவ்வழியே சென்ற தலைமை மந்திரி, தலைமைத் தளபதி மற்றும் நகரின் நூற்றுக்கணக்கான செல்வந்தர்கள், பல்லக்குகளிலிருந்து கீழே இறங்கி, தங்கள் பட்டு அங்கவஸ்திரங்களைத் தரையில் விரித்து, வேதநாயகனாரின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினர்! மந்திரி இளவரசனைப் பார்த்துக் கண்டிப்புக் குரலில் கூறினார்: 'இளவரசே! அறிவற்ற மூடனைப் போலப் பேசாதே! நடுவுநிலைமை தவறாமல், அறநெறியில் நிலைத்து வாழ்ந்த இந்த மகாத்மாவின் எளிய வறுமை நிலையை (நன்றிக்கண் தங்கியான் தாழ்வு), இந்த உயர்ந்த சான்றோர் உலகம் ஒருபோதும் இழிவான கேடாகக் கருதாது (கெடுவாக வையாது உலகம்)! இந்த ஓலைக் குடிசையின் புனிதம்தான் நம் நாட்டின் மாபெரும் பொக்கிஷமாகும்!' என்று எச்சரித்தார். இளவரசன் வெட்கித் தலைகுனிந்து மன்னிப்புக் கேட்டான்!

Having retired after thirty spotless years as supreme imperial magistrate, venerable Vedhanayakan lived in a modest, whitewashed thatched hut on the village outskirts, surviving on simple kanji water and worn cotton robes because he had scrupulously refused every royal land gift and private bribe throughout his career. One afternoon, newly crowned Prince Veeravarman passed by in a jewel-encrusted palanquin. Spotting the austere scholar sitting on a coir mat copying palm-leaf manuscripts, the arrogant prince mockingly remarked: Ex-Magistrate! After three decades of presiding over the imperial durbar, you failed to build even a brick mansion, rotting in this miserable hovel in destitute poverty! Is this humiliating ruin the only prize your impartiality yielded? At that very second, the Prime Minister, the Commander-in-Chief, and twenty of the realm's wealthiest guildmasters halted their retinues, stepped down into the dust, and prostrated before Vedhanayakan's bare feet with trembling tears of veneration. The Prime Minister turned upon the prince with stern authority: Prince! Utter not such ignorant profanity! When material poverty befalls a righteous soul who anchored his life steadfastly in immaculate impartiality (NanRikkaN thangiyaan thaazhvu), the wise, enlightened world never deems that modest estate a ruin or failure! (Keduvaaga vaiyaadhu ulagam). They revere it as the highest spiritual jewel of the realm! Stunned, the prince dismounted and begged forgiveness in the dust.