திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 114

சோழ நாட்டின் நதிக்கரை நகரத்தில், ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் இரண்டு செல்வாக்குமிக்க மனிதர்கள் வாழ்ந்தனர். ஒருவர், ஏழை எளியவர்க்கும் அரசனுக்கும் நடுவுநிலைமை தவறாமல் தீர்ப்பு வழங்கிய நீதிபதி சுந்தரனார்; மற்றொருவர், பொய்க் கணக்கு எழுதி ஏழைகளின் நிலங்களைப் பறித்து லஞ்சம் குவித்த கணக்காளர் சோமநாதன். காலங்கள் உருண்டோடி இருவரும் மறைந்தனர். இன்று, நீதிபதி சுந்தரனாரின் பேரன்கள், ஒழுக்கமும் கல்வியும் சான்றாண்மையும் மிக்கவர்களாகத் திகழ்ந்து, ஊர் மக்களின் அனைத்து சுபகாரியங்களுக்கும் தலைமை தாங்கும் உத்தமர்களாக ஊராரால் போற்றப்படுகின்றனர்! ஆனால் லஞ்சப் பணத்தில் கொழுத்த சோமநாதனின் வாரிசுகளோ, சூதாட்டத்திலும் குடிப்பழக்கத்திலும் சொத்துக்களை இழந்து, திருட்டு வழக்குகளில் சிக்கி, ஊராரால் காரி உமிழப்பட்டு சிறையில் வாடுகின்றனர்! இளைய தலைமுறைக்கு அரசவை அறிஞர் மாணிக்கவாசகர் விளக்கினார்: 'ஒரு மனிதன் உயிரோடு இருக்கும்போது வெளிப்பகட்டாக நல்லவன் போல் நடித்தாலும் (தக்கார்), அல்லது மறைமுகமாக அநீதிகள் செய்தாலும் (தகவிலர்), அவன் உண்மையிலேயே நடுவுநிலைமை உடைய நீதிமானா இல்லையா என்பது, அவனுக்குப் பின் எஞ்சி நிற்கும் அவனது சந்ததியினரின் நன்னடத்தையாலும், ஊரார் பேசும் அழியாப் புகழாலும் பழியாலுமே இந்த உலகத்தால் தெளிவாகக் கண்டறியப்படும்!' (அவரவர் எச்சத்தாற் காணப் படும்) என்று போதித்தார்!

In a riverine city of the Chola realm, two powerful figures passed away fifty years ago. One was royal magistrate Sundaram, who lived in austerity, treating princes and sweepers on identical scales of fearless impartiality. The other was imperial accountant Somanathan, who altered revenue scrolls for gold bribes, amassing ill-gotten mansions while laughing at justice. Decades later, the true verdict of their lives was written across the city. Magistrate Sundaram's grandsons grew into renowned scholars and benevolent community leaders, sought out by citizens to arbitrate town disputes and bless every public endeavor with veneration. Conversely, Somanathan's sons and grandsons, corrupted by tainted inheritance, squandered every coin on drunken gambling and were dragged through the streets in iron chains as convicted felons, cursed by all who remembered their grandfather's thefts. Royal chronicler Manickavasagar instructed the assembly: While a man lives, outward wealth may mask his sins; but whether he was truly an upright, impartial soul (Thakkaar) or a crooked, unprincipled wretch (Thakavilar) is unerringly revealed to the world by the enduring legacy, moral character, and children he leaves behind in his wake! (Avaravar echchaththaaR kaaNap padum).