திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 119

கிராமத்து தானிய வியாபாரி மாணிக்கம், ஊர் பஞ்சாயத்தில் ஒரு கொலை வழக்கில் நேரில் கண்ட சாட்சியாக நின்றார். குற்றம் சாட்டப்பட்டவன், மாணிக்கத்திற்குப் பலமுறை கடன் கொடுத்து உதவிய செல்வாக்குமிக்க உறவினர் சோமசுந்தரம்; பாதிக்கப்பட்டவனோ, தெருவில் குப்பை அள்ளும் எளிய துப்புரவுத் தொழிலாளியின் மகன். பஞ்சாயத்து கூடுவதற்கு முன், சோமசுந்தரம் மாணிக்கத்தின் வீட்டுக்கு வந்து, 'மாணிக்கம்! நான் உன் சொந்த தாய்மாமன்; எனக்கு எதிராக ஒரு வார்த்தை பேசினால் உன் குடும்பத்தையே ஊரை விட்டு ஒதுக்கிவிடுவேன்!' என்று மிரட்டியும், தங்கக் காசுகளைக் காட்டி ஆசைகாட்டியும் பார்த்தான். ஆனால் மாணிக்கத்தின் உள்ளத்தில், 'உறவினன் என்பதால் இவனுக்குச் சாதகமாகப் பேச வேண்டும்' என்ற எந்தவொரு கோணல் எண்ணமும் ஒரு துளிகூட எழவில்லை (உட்கோட்டம் இன்மை பெறின்)! மறுநாள் பஞ்சாயத்து கூடியபோது, ஊரே மிரண்டு நின்ற அந்த அவையில், மாணிக்கம் தன் மாமன் சோமசுந்தரத்தின் முகத்தைப் பார்த்து, 'என் மாமன் செய்த அநீதியை நான் என் கண்களால் பார்த்தேன்!' என்று ஒரு துளியும் தயங்காமல் அச்சுபிசகாமல் உண்மையை உரைத்தார் (சொற்கோட்டம் இல்லது செப்பம்)! சோமசுந்தரம் தண்டனை பெற்றான். பஞ்சாயத்து தலைவர்கள் வியந்து பாராட்டினர்: 'உள்ளத்தில் பாரபட்சம், பயம், ஆசை போன்ற எந்தக் கோணலும் இல்லாமல் ஒருவன் உறுதியாக இருந்தால் மட்டுமே, அவனது நாவிலிருந்து வெளிப்படும் சொல்லிலும் துணிச்சலான நீதி பிறக்கும்; அதுவே உண்மையான நடுவுநிலைமையாகும்!' என்று போற்றினர்!

Village grain merchant Manickam stood as the sole eyewitness in a critical tribunal trial. The accused was wealthy landlord Somasundaram—Manickam's own maternal uncle who had financed his early business; the victim was the defenseless son of a destitute street sweeper. On the eve of the trial, Somasundaram visited Manickam's cottage, alternating between heavy threats of social boycott and a velvet pouch filled with fifty gold coins: Manickam! I am your mother's brother; if you utter a single accusatory word tomorrow, I will destroy your livelihood! Yet within the sacred sanctuary of Manickam's conscience, not a single crooked grain of bias, fear, or corrupt favoritism found root (Udkoattam inmai peRin). The next morning before the crowded assembly, Manickam looked unflinchingly into his uncle's blazing eyes and testified to the exact, unfiltered truth without the slightest deviation of a single word (SoRkoattam illadhu seppam). Somasundaram was convicted. The village elders prostrated before Manickam's courage, declaring: When a human soul is completely purged of inward crookedness and partisan bias, the words flowing from their lips naturally manifest unyielding, immaculate justice—that alone is the supreme living crown of true impartiality!