திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 265

இளந்துறவி கௌதமன், 'நாளை மறுமையில் முக்தி கிடைக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையில், இன்றே இந்த உடலையும் மனதையும் கட்டுப்படுத்தி ஏன் இவ்வளவு கடினமாகத் தவம் செய்ய வேண்டும்?' என்று தன் குருநாதரிடம் சந்தேகத்தோடு கேட்டான். குருநாதர் அவனை நதிக்கரையின் பாறைக்கு அழைத்துச் சென்று அமர வைத்தார்; அங்கே ஒரு சிற்பி பல மாதங்கள் வெயிலிலும் மழையிலும் தன் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, கல்லில் தெய்வீக வடிவத்தைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தார். குருநாதர் கூறினார்: 'கௌதமா! பார், மனம் ஒருமுகப்பட்ட தவமுயற்சியினால் ஒருவன் தான் அடைய நினைத்த எத்தகைய உயர்ந்த இலக்கையும், விரும்பியபடியே தவறாமல் இங்கேயே அடைந்துவிட முடியும் (வேண்டிய வேண்டியாங்கு எய்தலால்); அதனால்தான் சான்றோர்கள் அத்தகைய அற்புதமான தவத்தை இப்பிறவியிலேயே தீவிரமாக முயன்று செய்கிறார்கள்' (செய்தவம் ஈண்டு முயலப்படும்) என்றார். கௌதமன் உடனே தன் மனச் சஞ்சலங்களை விடுத்து, அன்றே தியானத்தில் ஆழ்ந்து, பேரமைதியையும் ஆன்ம ஞானத்தையும் அடைந்து தன் சந்தேகத்தை வென்றான்!

A young novice named Gautaman questioned his spiritual master: Why must we subject ourselves to intense daily mental discipline, fasting, and austere meditation right now in this physical world, when spiritual liberation is promised only in some distant afterlife? The master led him to a riverside boulder where a master artisan had spent twelve continuous months in blistering sun and rain, focusing his entire consciousness upon carving a magnificent celestial icon from unyielding granite. The master explained: Gautaman! Behold the power of focused austerity: through authentic, unbroken Thavam, a human soul can attain whatever noble state, virtue, or spiritual mastery he aspires to, exactly as he desires it without fail! (Vaendiya vaendiyaangu eydhalaal). It is precisely for this reason that wise and awakened seekers strive wholeheartedly to practice penance right here on earth in this very life! (Seythavam eeNdu muyalappadum). Inspired by the profound realization, Gautaman renounced all hesitation, sat in meditation, and experienced the supreme peace of self-mastery.