திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 225

மலையடிவாரத்தில் தவம் செய்த சதானந்தர், பல நாட்கள் உண்ணாவிரதம் இருந்து தன் பசியை அடக்கும் கடுமையான தவ ஆற்றலைப் பெற்றிருந்தார்; தன் பசியைப் பொறுத்துக் கொள்வதே உலகிலேயே மிகப்பெரிய தவ வலிமை என்று அவர் கர்வம் கொண்டிருந்தார். ஒருநாள் ஊருக்குள் வந்தபோது, தர்மன் என்னும் எளிய விவசாயி தன் உழைப்பில் கிடைத்த உணவைக் கொண்டு, பசியால் வாடிய நூற்றுக்கணக்கான முதியவர்களுக்கும் அனாதைக் குழந்தைகளுக்கும் இன்முகத்தோடு அன்னதானம் செய்வதைக் கண்டார். அந்த ஏழைகளின் முகத்தில் தெரிந்த நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் பார்த்தபோது சதானந்தரின் கர்வம் கரைந்தது. தன் பசியைப் பொறுத்துக் கொள்வது வெறும் தனிமனித ஆற்றல்தான்; ஆனால் பிறரின் கொடிய பசியைப் போக்கி உயிர் காப்பவர்களின் ஈகை ஆற்றலுக்கு முன்னால் அது இரண்டாம் இடத்தையே பெறும் என்பதை உணர்ந்து தர்மனை வணங்கினார்.

Dwelling on a rugged hillside, an ascetic monk named Sadanandar practiced rigorous austerities, fasting for days on end and mastering the ability to endure agonizing hunger pangs. He took silent pride in his discipline, believing that conquering one's own appetite was the highest spiritual feat. One afternoon, descending into the village, he watched a humble farmer named Dharman cheerfully serving food to hundreds of starving elders and orphaned children. Seeing the relief and joy on the faces of those poor people, Sadanandar felt his spiritual pride dissolve. He realized that enduring one's own hunger is merely personal discipline; but the strength of those who feed the hungry and extinguish the suffering of others stands above it, and endurance takes only second place. Humbled, the ascetic bowed in reverence before the charitable farmer.