திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 223

பருவமழை பொய்த்துத் தன் வயல்களில் விளைச்சல் குறைந்தபோதும், நிலக்கிழார் முத்தையா யாரிடமும் சென்று தான் ஏழையாகிவிட்டதாகப் புலம்பி உதவி கேட்கவில்லை; தன் குடும்பத்தின் வறுமையை அமைதியாகத் தாங்கிக்கொண்டார். அதே நேரத்தில், உணவின்றித் தவித்த ஏழை விவசாயி ஒருவர் தயங்கித் தயங்கித் தன் வாசலில் வந்து நின்றபோது, அவரது முகக்குறிப்பைப் பார்த்தே முத்தையா தன் களஞ்சியத்தில் எஞ்சியிருந்த கடைசி மூட்டை நெல்லை மனமுவந்து எடுத்துக் கொடுத்தார். முத்தையாவின் மகன் வியந்து, நாமே சிரமத்தில் இருக்கும்போது யாரிடமும் கையேந்தாமல் மானத்தைக் காப்பதும், அதே நேரத்தில் நம்மிடம் வந்தவர்களுக்கு இல்லை என்று சொல்லாமல் கொடுப்பதும் எப்படி முடிகிறது என்று கேட்டான். அதற்கு முத்தையா, மகனே! பிறரிடம் கையேந்தாத தன்மானமும், நம்மிடம் வந்தோருக்குக் கொடுக்கும் ஈகைக்குணமும் நற்பண்பு மிக்க உயர்குடி மனிதர்களிடம் மட்டுமே இருக்கும் என்றார்.

Even when severe drought caused his agricultural yields to plummet, a landowner named Muthayya never went around lamenting his poverty or begging for financial relief from others; he endured his family's hardship with quiet, unbending dignity. At the same time, when a poor farmer, starving and without food, stood hesitantly at his courtyard gate, Muthayya read his face and understood, brought out the last remaining sack of grain from his storeroom, and placed it in the man's hands without hesitation. His son asked in wonder: Father, when our own resources are low, how do you manage to preserve our dignity without begging from others, while still giving freely to those who seek our help? Muthayya replied gently: My son, the self-respect of never begging before others, coupled with the generosity of never turning away the needy, are the unmistakable hallmarks of true nobility.