திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 230

வாழ்நாளெல்லாம் பல்லாயிரக்கணக்கான ஏழைகளின் பசியைப் போக்கி வந்த வள்ளல் குமரேசன், முதுமைக் காலத்தில் ஏற்பட்ட கடும் பஞ்சத்திலும் வர்த்தகச் சரிவிலும் தன் சேமிப்புகள் அனைத்தையும் இழந்தார். ஒருநாள், மயக்கமடைந்த பச்சிளம் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்த ஒரு தாய், குமரேசனின் வாசலில் விழுந்து ஒரு கைப்பிடி உணவு கேட்டு அழுதாள். தன் வீட்டின் அனைத்துப் பானைகளையும் தேடிப்பார்த்த குமரேசனுக்கு ஒரு பருக்கைகூடக் கிடைக்கவில்லை; கைகளில் ஒரு காசும் இல்லை. அந்தத் தாய்க்கு உதவ முடியாத கையறு நிலையில் நின்ற குமரேசன் தன் தலையில் அடித்துக்கொண்டு கதறி அழுதார்: மனிதனுக்கு சாவதை விடக் கொடிய துன்பம் வேறொன்றும் இல்லை; ஆனால் தம்மிடம் கையேந்தி வந்த ஏழைக்கு ஒரு வாய் உணவு கொடுக்க முடியாத கையறு நிலை வரும்போது, அந்தச் சாவும் இனியதாகிவிடும்; உதவாத உடலைச் சுமந்து வாழ்வதை விட மரணமே மேல் என்றார். அவரது கண்ணீரைக் கண்டு ஊர் மக்கள் ஒன்றுதிரண்டு தங்களின் கடைசிப் பிடி உணவைப் பகிர்ந்து அந்தத் தாயைக் காப்பாற்றினர்.

Having spent his whole life relieving the hunger of many thousands of the poor, a revered philanthropist named Kumaresan found his family savings completely wiped out in his twilight years in a severe famine and the collapse of his trade. One day, a starving mother carrying an unconscious infant collapsed at his threshold, weeping desperately for a handful of gruel. Kumaresan searched every corner of his bare kitchen and empty grain jars, but could not find a single grain of rice, nor a copper coin in his pocket. Standing utterly helpless and unable to help the mother at his door, Kumaresan broke down in agonizing tears: There is no suffering more dreadful to mortal man than death; yet when a person is rendered so completely destitute that he cannot give a morsel of food to a pleading soul, even death becomes a sweet release. Living as a helpless shell that cannot serve others is far worse than dying! Witnessing his pure, unyielding grief, the surrounding neighbors rallied together, sharing their own last handfuls of food to save the mother.