திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 620

கடற்கரைத் தடுப்பணை பெரும் புயலால் உடைந்து கடல்நீர் குடியிருப்புப் பகுதிக்குள் புகுந்தபோது, 'விதியை யாராலும் வெல்ல முடியாது' என்று ஊரார் அழுது முடங்கினர். ஆனால், கடல் மாலுமி ஆறுமுகமோ சற்றும் மனம் தளராமல் (உலைவின்றித் தாழாது உஞன்று), இளைஞர்களைத் திரட்டி முப்பத்தாறு மணி நேரம் சூறாவளி மழையிலும் இடைவிடாது பெருங்கற்களைக் கொட்டி அணையைச் சீரமைத்து ஊரைக் காப்பாற்றினான். காலைச் சூரிய ஒளியில் புதுப்பிக்கப்பட்ட தடுப்பணையைக் கண்ட மூத்த மாலுமி மருதப்பா கூறினார்: 'மக்களே! எந்த இடையூறுகள் நேர்ந்தாலும் மனம் தளராமல் காலந்தாழ்த்தாது இடைவிடாது முயற்சி செய்பவர்கள் (உலைவின்றித் தாழாது உஞற்றுபவர்), தமக்கு எதிராகத் தோன்றும் கொடிய விதியையும் புறமுதுகு காட்டித் தோற்று ஓடச் செய்வார்கள்!' (ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர்). ஆறுமுகம் கடைசிக் கருங்கல்லை அணைச் சுவரின் உச்சியில் பொருத்தி வைத்தார்.

When a monstrous midnight tempest breached the coastal harbor seawall and torrential sea surges poured into the fishing settlement, terrified villagers wept in despair, crying that destructive fate had sealed their doom. Refusing to bow before calamity (UlaivindRith thaazhaadhu ugjatRinavan), sea captain Arumugam rallied eighty divers and youth, hauling massive granite boulders through thirty-six unbroken hours of battering gale and rain until the breach was fortified and the township saved. Surveying the reinforced seawall in the golden morning light, harbor elder Maruthappa proclaimed: 'Citizens, those who strive with undismayed, unfaltering minds, never procrastinating and never giving up in defeat (UlaivindRith thaazhaadhu ugjatRupavar), will conquer even adverse fate itself, putting it to shameful flight!' (Oozhaiyum uppakkang kaaNpar).' Arumugam heaved the final massive granite anchor stone firmly into place along the crest of the seawall.