திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 612

ஊரின் குடிநீர்த் தேவைகாகப் பொதுக் கிணற்றைத் தோண்டத் தொடங்கிவிட்டு, இடையே கடினமான பாறை தட்டியதும் சலிப்படைந்து பணியைப் பாதியிலேயே கைவிட்டுச் சென்றான் கிணறு வெட்டும் நீலகண்டன் (வினைக்கண் வினைகெடல்). ஆனால், இளம் உதவியாளன் கண்ணனோ விடாமுயற்சியோடு இரவும் பகலும் பாறையை உடைத்துத் தூய நீரூற்றைக் கண்டான்; இதனால் ஊரே கண்ணனைப் போற்றிப் புதிய பணிகளை வழங்கியதுடன், பாதியில் நின்ற நீலகண்டனை எவரும் மதிக்காமல் புறக்கணித்தனர். தன்னை உலகம் ஒதுக்கியதைக் கண்டு வருந்திய நீலகண்டனிடம் முதிய தொழிலாளி நம்பியார் கூறினார்: 'நீலகண்டா! ஒரு காரியத்தைத் தொடங்கிய பிறகு இடையில் சோர்வடைந்து அதனைக் கைவிட்டு விடுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும் (வினைக்கண் வினைகெடல் ஓம்பல்); ஏனெனில் தொடங்கிய செயலை முடிக்காமல் பாதியில் கைவிடுபவர்களை இந்த உலகமும் மதிக்காமல் அடியோடு கைவிட்டுவிடும்!' (வினைக்குறை தீர்ந்தாரின் தீர்ந்தன்று உலகு). நம்பியார் கிணற்றுச் சுவரின் மீது சணல் கயிற்றையும் இரும்பு உளியையும் எடுத்து வைத்தார்.

Commissioned to excavate a crucial drinking water well for the township, master well-digger Neelakantan encountered a dense subterranean granite stratum and, growing discouraged by the hard labor, abandoned the pit half-finished (VinaikkaN vinaigedal). In contrast, his young assistant Kannan chiseled through the stubborn bedrock day and night with tireless perseverance until sweet, abundant spring water gushed forth; the entire community celebrated Kannan and awarded him all future municipal contracts, completely shunning Neelakantan. Seeing the older digger sitting dejected in the square, elder artisan Nambiar counseled: 'Neelakantan, beware of ever abandoning a vital task halfway once you have undertaken it (VinaikkaN vinaigedal Ompal); for the world utterly abandons, ignores, and forgets those who leave their work unfinished!' (VinaikkuRai theerndhaarin theerndhandRu ulagu).' Nambiar placed the coiled jute hauling rope and an iron chisel upon the stone coping of the new well.