திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 616

சமமாகப் பிரித்துத் தரப்பட்ட நிலத்தில், மூத்தவன் மாதவன் அதிகாலையிலேயே எழுந்து வரப்புகளை வெட்டி, எருவிட்டுப் பாடுபட்டுப் பொன் விளையும் மாந்தோப்புகளையும் நெல்வயல்களையும் உருவாக்கிச் செல்வத்தில் செழித்தான் (முயற்சி திருவினை ஆக்கும்). ஆனால், தம்பி கந்தனோ எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் மரத்தடியில் அமர்ந்து சோம்பேறியாகக் காலத்தைக் கழித்துத் தன் நிலத்தைப் பாழாக்கி, உண்ண உணவின்றிப் பெருங்கடனில் வீழ்ந்தான் (முயற்றின்மை இன்மை புகுத்திவிடும்). இருவரது நிலங்களையும் ஊருக்குச் சுட்டிக்காட்டிப் பெரியவர் நடராஜன் கூறினார்: 'மக்களே! இடைவிடாது செய்யும் உடலுழைப்பும் விடாமுயற்சியும் ஒருவனுக்குச் செல்வத்தைப் பெருகச் செய்யும் (முயற்சி திருவினை ஆக்கும்); ஆனால் முயற்சி இல்லாத சோம்பேறித்தனமானது கொடிய வறுமையையும் அழிவையும் கொண்டுவந்து சேர்த்துவிடும்!' (முயற்றின்மை இன்மை புகுத்தி விடும்). நடராஜன் செழித்த நெற்கதிரையும் காய்ந்த முட்புதரையும் இரு கைகளிலும் உயர்த்திப் பிடித்தார்.

Given equal halves of ancestral land, elder brother Madhavan rose hours before dawn, clearing rocks, composting the soil, and irrigating channels until his acres yielded bountiful triple harvests of grain and mangoes, elevating him into wealth and honor (MuyatRsi thiruvinai aakkum). In stark contrast, younger brother Kandan exerted zero effort, lounging under village banyan trees while wild thistles choked his untilled soil, ultimately reducing him to acute hunger and crushing debt (MuyatRinmai inmai puguththividum). Gathering the village youth between the two boundary markers, elder Natarajan observed: 'Friends, resolute, tireless human effort creates wealth and multiplies enduring prosperity (MuyatRsi thiruvinai aakkum); but the total absence of industrious labor will inevitably plunge a person into utter destitution and misery!' (MuyatRinmai inmai puguththi vidum).' Natarajan held up a golden sheaf of ripe paddy in one hand and a bundle of dry thistles in the other.