திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 617

ஒரே கடைவீதியில், அதிகாலையிலேயே கடையைத் திறந்து சரக்குகளைத் தூய்மை செய்து வாடிக்கையாளர்களை இன்முகத்துடன் வரவேற்று உழைத்த மளிகை வணிகன் தனபால் பெருஞ்செல்வத்தில் செழித்தான் (மடியிலான்). ஆனால், நண்பகல் வரை தூங்கி வழியிலும் சோம்பேறியாகப் பொழுதை வீணடித்த அண்டைக்கடை சோமுவின் கிடங்கில் தானியங்கள் பூச்சியரித்து நாசமாகி, கடன் தொல்லையால் கடை மூடப்பட்டு வறுமை சூழ்ந்தது (மடியுளாள்). இதைப் பார்த்த சான்றோர் தேவசிகாமணி கடைவீதி வணிகர்களுக்கு உணர்த்தினார்: 'வணிகர்களே! சோம்பலில் மூழ்கிக் கிடப்பவனிடத்தில் வறுமை தரும் மூதேவி வந்து குடியேறுவாள் (மடியுளாள் மாமுகடி என்ப); ஆனால் சோம்பல் சிறிதும் இன்றி அயராது உழைக்கும் மனிதனின் விடாமுயற்சியினிடத்திலே செல்வத்தைத் தரும் தாமரையாள் திருமகள் நிலையாகத் தங்குவாள்!' (மடியிலான் தாளுளான் தாமரையினாள்). தனபால் பளபளக்கும் பித்தளைத் தராசைத் துடைத்துத் தேக்கு மர மேசையின் மீது வைத்தார்.

On the main marketplace street, spice merchant Dhanapal unlocked his storefront hours before sunrise, cleaning sacks, inspecting grain batches, and serving patrons with unflagging courtesy, flourishing in continuous prosperity (Madiyilaan). Meanwhile, neighboring merchant Somu slept past midday and lounged indolently, allowing moisture and weevils to ruin his spice inventory until mounting debts forced his shop into shuttered bankruptcy (MadiyuLaan). Gathering the market guild elders, scholar Devasigamani declared: 'Merchants, the dark spirit of poverty and misfortune ever makes her dwelling within sluggish laziness (MadiyuLaaL maamugadi enba); whereas the lotus-seated Goddess of Fortune, Lakshmi, abides permanently within the tireless, resolute effort of the industrious worker!' (Madiyilaan thaaLuLaan thaamaraiyinaaL).' Dhanapal polished his brass balance scales and placed them upon the clean teak sales counter.