திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 618

பார்வை இழந்த நிலையிலும் நூலின் நுட்பத்தை விரல்களால் தொட்டுணர்ந்து அற்புதமான பட்டுச் சேலைகளை நெய்து தன் குடும்பத்தைத் தன்மானத்தோடு காப்பாற்றினான் சுந்தரம் (பொறியின்மை யார்க்கும் பழியன்று). ஆனால், முழு உடல் ஆரோக்கியமும் வலிமையும் இருந்தும் எந்த வேலையும் செய்யாமல் தெருவில் சோம்பேறியாகக் கையேந்திப் பிச்சை எடுத்தான் இளைஞன் கணேசன் (ஆள்வினை இன்மை). கணேசனை அழைத்து ஊர் மத்தியில் கண்டித்தார் முதிய ஆசிரியர் வேதகிரி: 'கணேசா! பிறவியிலேயே விதியின் குறைபாடோ உடலுறுப்புக் குறைபாடோ இருப்பது எவருக்கும் பழிக்குரிய குற்றம் ஆகாது (பொறியின்மை யார்க்கும் பழியன்று); ஆனால் அறிய வேண்டிய நல்லறிவை அறிந்து கொண்டு, விடாமுயற்சியோடு உழைக்காமல் சோம்பி இருப்பதே ஒரு மனிதனுக்கு மிகப்பெரிய இழிவும் பழியுமாகும்!' (அறிவறிந்து ஆள்வினை இன்மை பழி). சுந்தரம் தறியின் மரச் சட்டத்தில் அறுந்துபோன பட்டு நூலைத் தன் விரல்களால் பிணைத்துக் கட்டினான்.

Though sightless since early childhood, master weaver Sundaram learned to discern fine silk thread counts solely by finger sensitivity, toiling at his pit loom with unflagging enterprise to support his family in dignified independence (PoRiyinmai yaarkkum pazhiyanRu). In stark contrast, young Ganesan, blessed with robust eyesight and athletic physical strength, lounged upon temple steps begging for copper coins rather than learning an honest trade (AaLvinai inmai). Calling Ganesan before the village assembly, elder teacher Vedhagiri admonished him: 'Ganesan, to be born with unfavorable fate or a bodily handicap is never a shame or reproach upon any human being (PoRiyinmai yaarkkum pazhiyanRu); but possessing sound faculties and practical knowledge yet refusing to exert disciplined, manly effort is the only true, foul disgrace on earth!' (ARivaRindhu aaLvinai inmai pazhi).' Sundaram tied a broken filament of crimson silk swiftly upon the wooden loom frame with his sensitive fingers.