திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 718

நகரத்துக் பணக்கார மாணவர்களுக்குப் பல ஆண்டுகள் மூலிகை மருத்துவத்தைக் கற்பிக்க முயன்று, அவர்களின் கவனக்குறைவாலும் அலட்சியத்தாலும் மனம் சோர்ந்துபோயிருந்தார் முதிய சித்த மருத்துவர் முத்தையா. தான் சொல்லிக் கொடுத்த அரிய செய்முறைகளை அவர்கள் மறப்பதையும், காடுகளில் மூலிகைகளை அடையாளம் காணத் தவறுவதையும் கண்டு, இனி யாருக்கும் மருத்துவ ஞானத்தைக் கற்பிக்கக் கூடாது என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தார். ஆனால், அவரது குடிலைத் தேடி வந்த கிராமத்து ஏழை இளைஞர்களான மாறனும் சேந்தனும், மூலிகைகளின் சுவை, மணம் மற்றும் இலைகளின் நரம்பமைப்பைக் கண்டே அவற்றின் மருத்துவக் குணங்களைத் தாமாகவே மிகத் துல்லியமாக உணர்ந்து கொண்டனர்; அவர்களின் கூரிய நுண்ணறிவையும் கற்பதற்கான தாகத்தையும் கண்டு முத்தையாவின் கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைந்தன. முத்தையா தன் வாழ்நாளில் மறைத்து வைத்திருந்த அரிய இரசவாத மற்றும் மூலிகைக் குறிப்புகள் அனைத்தையும் அவ்விருவருக்கும் அள்ளி வழங்கினார். 'தம்பிகளே, ஆர்வமில்லாதவர்களிடம் பேசுவது களர்நிலத்தில் பெய்த மழையாகும்; ஆனால் சொல்லும் கருத்துகளைத் தாமே சுயமாக உணர்ந்து கொள்ளும் ஆற்றல் உடையவர்களின் முன்னிலையில் பேசுவது (உணர்வ துடையார்முன் சொல்லல்), செழித்து வளரும் இளம் பயிர்கள் உள்ள பாத்தியில் நீரைப் பாய்ச்சுவது போல (வளர்வதன் பாத்தியுள் நீர்சொரிந்தற்று) அளவற்ற நற்பயனைத் தரும்!' என்றார். மாறன் மலையூற்றுத் தண்ணீரை மரக்குவளையில் மொண்டு மூலிகைப் பாத்தியில் சீராக ஊற்றினான்.

After spending years attempting to teach traditional herbal medicine to indolent, wealthy students who repeatedly forgot formulas and showed zero devotion, veteran traditional physician Muthiah had grown thoroughly disheartened, resolving never again to impart his ancestral healing secrets to anyone. However, two impoverished village brothers, Maran and Sendhan, arrived at his forest cottage; merely by observing the aroma, taste, and leaf venation of wild forest shrubs, the youths intuitively deduced their therapeutic properties with astonishing precision. Beholding their keen receptivity and pure hunger to learn, Muthiah's eyes filled with tears of joy. Opening his ancestral cedar chests, Muthiah freely shared his rarest pharmacological formulations with the brothers. 'Young men, lecturing to indifferent minds is like pouring rain over barren desert rocks; but sharing wisdom before those blessed with swift, intuitive understanding (UNarvadhu udaiyaarmun sollal) is like pouring cool, nourishing water upon a lush bed of fertile, flourishing seedlings! (VaLarvadhin paaththiyuuL neer sorindhatRu).' Maran scooped fresh mountain spring water with a wooden pitcher and poured it evenly across the nursery bed of young medicinal plants.