திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 714

நகரத்து மருத்துவ ஆராய்ச்சிக் கழகத்தில், தலைசிறந்த ராஜ மருத்துவர்கள் கூடியிருந்த அவையில், மூத்த நாட்டுப்புற மருத்துவர் வேலாயுதம் நாடிப் பரிசோதனையின் அரிய நுட்பங்களையும் வாத பித்த கபங்களின் சமநிலைக் கோட்பாடுகளையும் ஆணித்தரமான சமற்கிருத, தமிழ்க் கலைச்சொற்களோடு ஒளிரப் பேசிப் பெரும் கைத்தட்டல்களைப் பெற்றார். ஆனால் அதே நாள் மாலையில், அடர்ந்த காட்டுப் பகுதியில் வாழும் மலைவாழ் மக்களின் எளிய குடிசைக்குச் சென்றபோது, வேலாயுதம் எந்தவித அறிவுக் கர்வமும் காட்டாமல் மண்ணில் அமர்ந்து, அவர்களோடு கஞ்சியைக் குடித்துவிட்டு, காய்ச்சலால் வாடிய குழந்தைகளுக்குத் துளசி, மிளகு, சுக்குக் கசாயத்தை மிக எளிய வட்டார வழக்கில் விளக்கிக் கொடுத்தார். சீடன் இளங்கோ இருவேறு அவைகளில் தன் குருவின் மாறுபட்ட நடத்தையைக் கண்டு வியந்து நின்றான். வேலாயுதம் தன் சீடனின் தோளைத் தட்டிக் கூறினார். 'இளங்கோ, கல்வி என்பது திமிர் காட்டுவதற்கல்ல; பேரறிஞர்கள் கூடியுள்ள அவையில் நாமும் சிறந்த அறிவு ஒளிவீசுமாறு பேச வேண்டும் (ஒளியார்முன் ஒள்ளியராதல்); ஆனால் எளிய பாமர மக்கள் கூடியுள்ள இடத்தில் வெள்ளைச் சுண்ணாம்பு வண்ணம் போலத் தூய எளிமையோடு அவர்களோடு இணைந்து ஒத்துப் போக வேண்டும்! (வெளியார்முன் வான்சுதை வண்ணம்கொளல்). அதுவே அறிவின் உண்மையான அடையாளம்!' என்றார். இளங்கோ உலர்ந்த துளசி இலைகளைக் கைகளால் கசக்கிக் கொதிக்கும் செம்புப் பாத்திரத்தில் போட்டான்.

At the royal medical research academy where the realm's most distinguished physicians gathered, veteran traditional herbalist Velayudham presented intricate pulse diagnostics and humoral equilibriums with classical precision and authoritative eloquence, earning standing ovations from the learned council. Yet that very evening, upon traveling into the forest to visit an impoverished tribal settlement, Velayudham cast aside all scholarly airs; sitting directly on the earthen floor, he shared their wild millet gruel and explained a healing steam remedy of thulasi, dried ginger, and black pepper in tender, effortless vernacular to comfort feverish children. His apprentice Elango stood in utter bewilderment at the striking contrast between the two assemblies. Velayudham patted his disciple's shoulder with a knowing smile. 'Elango, true wisdom is never a shield for vanity; before enlightened scholars, one must shine with one's brightest intellect (OLiyaarmun oLLiyaraadhal), but before simple, unlettered folk, one must blend in with pure, unassuming humility like plain white lime wash! (VeLiyaarmun vaansudhai vaNNam koLal). That effortless harmony is the hallmark of genuine mastery.' Elango crushed dried thulasi leaves between his palms and tossed them into the simmering copper cauldron.