திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 596

விண்முட்டும் ஒன்பது நிலைகள் கொண்ட மாபெரும் கற்றளிக் கோபுரத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்று மிக உயர்ந்த லட்சியத்தைக் கொண்டு பதினைந்து ஆண்டுகள் உழைத்தான் இளஞ்சிற்பி தங்கவேலு. இயற்கையான பாறைப் பிளவுகளின் காரணமாக அவனால் ஏழு நிலைகளை மட்டுமே முழுமையாக முடிக்க முடிந்த போதும், அவனது கைவண்ணத்தின் ஒப்பற்ற அழகையும் நுட்பத்தையும் கண்டு உலகெங்கிலுமிருந்து வந்த கட்டடக் கலைஞர்கள் வியந்து போற்றினர். இதைக் கண்ட சான்றோர் மயில்வாகனன் கூடியிருந்த சிற்பிகளிடம் கூறினார்: 'கலைஞர்களே! நாம் மனதில் எண்ணித் திட்டமிடுவதெல்லாம் மிக உயர்ந்த மேன்மையான லட்சியங்களையே எண்ண வேண்டும் (உள்ளுவதெல்லாம் உயர்வுள்ளல்); அந்த உயர்வான எண்ணம் சூழ்நிலைகளால் ஒருவேளை முழுமையாகக் கைகூடாவிட்டாலும் கூட (மற்றது தள்ளினும்), அத்தகைய உயர்ந்த நோக்கத்தைக் கொண்டு உழைத்த பெருமையே ஒருபோதும் அழியாத சிறந்த வெற்றியாகும்!' (தள்ளாமை நீர்த்து). தங்கவேலு கருங்கற் கோபுரத்தின் உச்சித் தளத்தில் இறுதித் தாமரை இதழைத் தன் இரும்பு உளியால் செதுக்கினான்.

Aspiring with passionate resolve to sculpt a monumental nine-tiered monolithic granite gopuram of a scale never before attempted in the southern kingdoms, young stonecutter Thangavelu poured fifteen years of his youth into shaping the massive pillars. Although unforeseen structural faults deep within the bedrock constrained the final structure to seven soaring tiers instead of nine, the sheer sculptural magnificence and balance of the monument left visiting imperial architects breathless with admiration. Pointing to the skyward-reaching tiers, philosopher Mayilvahanan addressed the apprentice guild: 'Artisans, in whatever endeavors you undertake in this world, let your aspirations and purposes ever reach for the loftiest heights (ULuvadhellaam uyarvuLLal); and even if unalterable natural circumstances prevent you from achieving the total goal (MatRadhu thaLLinum), the transcendent nobility of having aimed so high is in itself an eternal triumph!' (ThaLLaamai neerththu).' Thangavelu carved the final lotus petal onto the soaring granite cornice with his iron chisel.