திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 600

மரவேலைக்கூடத்தின் மரக்கட்டைகளின் மீது சாய்ந்து கொண்டு, எந்த வேலையையும் செய்யாமல் நாள் முழுவதும் வெறித்துப் பார்த்துக் கிடந்த சோம்பேறி மகன் மாணிக்கத்தைக் கண்டு தச்சுப் பெரியவர் ஆறுமுகம் வருந்தினார். மகனைத் தட்டி எழுப்பி அவன் கையில் ஒரு மரத்துண்டையும் உளியையும் கொடுத்து அவர் அறிவுறுத்தினார். ஆறுமுகம் கூறினார்: 'மகனே! ஒரு மனிதனுக்கு உண்மையான மன வலிமையும் மாண்பும் ஆவது அவனிடமுள்ள சோர்வில்லாத மன ஊக்கத்தின் மிகுதியே ஆகும் (ஒருவற்கு உரம் உள்ள வெறுக்கை); அந்த ஊக்கம் இல்லாதவர்கள் உணர்ச்சியற்ற வெறும் மரக்கட்டைகளே ஆவர் (அஃதில்லார் மரம்); மனித உருவம் கொண்டு நடமாடுவது மட்டுமே அவர்களுக்கும் இந்த மரத்திற்கும் உள்ள ஒரே வேறுபாடாகும்!' (மக்களாதலே வேறு). தந்தையின் அறிவுரையைக் கேட்டு மாணிக்கம் சோம்பலை உதறிவிட்டு, மரக்கட்டையைச் சீவும் இழைப்புளியைக் கையில் எடுத்து உழைக்கத் தொடங்கினான்; ஆறுமுகம் ஒரு தேக்கு மர இழைப்புளியை மகனின் கைகளில் கொடுத்தார்.

Looking at his listless son Manickam, who spent whole days leaning motionless against unworked teak logs without picking up an adze or chisel, master carpenter Arumugam felt a deep ache in his heart. Awakening the young man from his stupor, the master craftsman placed a block of fragrant sandal wood and a fine chisel into his idle hands, counseling him on the true nature of human life. 'Son, the genuine strength, wisdom, and dignity of a human being lies entirely in the abundance of inner energy and purposeful drive (OruvaRku uram uLLa veRukkai); those devoid of that energetic motivation (Aஃdhillaar), are truly no better than inanimate wooden logs (Maram); possessing the outer form and limbs of human beings is the only superficial difference between them and the tree trunks in this yard!' (MakkalaadhalE vERu).' Arumugam passed a smooth rosewood hand plane into the young man's open palms.