திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 601

மூன்று தலைமுறைகளாகத் தூய மூலிகைத் தைலங்களுக்கும் மருந்துகளுக்கும் பெயர் பெற்ற புகழ்பெற்ற பரம்பரை வைத்தியசாலையை ஏற்றுக்கொண்ட பேரன் நடராஜன், அதிகாலையில் எழுந்து காடுகளுக்குச் சென்று மூலிகைகளைப் பறிக்காமல் சோம்பேறியாகப் படுத்துக் கிடந்தான். காலந்தாழ்த்தும் அவனது சோம்பலால் மருந்துப் பாத்திரங்கள் தூசியடைந்து, பச்சை மூலிகைகள் அழுகி, நோயாளிகள் விலகி, தலைமுறை தலைமுறையாகக் காத்து வந்த குடும்பத்தின் நற்பெயர் மூன்றே ஆண்டுகளில் முற்றிலும் அழிந்துபோனது. பாழடைந்த வைத்தியசாலையைக் கண்ட மூத்த மருத்துவர் சதாசிவம் இளம் மாணவர்களிடம் விளக்கினார்: 'மாணவர்களே! தலைமுறை தலைமுறையாகப் போற்றப்படும் ஒரு குடும்பத்தின் பெருமை என்கின்ற அணையா விளக்கின் ஒளியானது (குடியென்னும் குன்றா விளக்கம்), அவனிடம் சேரும் சோம்பல் என்கின்ற கரிய அழுக்குப் படரப் படரத் தன் ஒளியை இழந்து முற்றிலும் அணைந்து அழிந்து போய்விடும்!' (மடியென்னும் மாசூர மாய்ந்து கெடும்). சதாசிவம் பீங்கான் மருந்து உரலின் மீது படிந்திருந்த கரிய தூசியை உலர்ந்த துணியால் துடைத்தார்.

Inheriting a celebrated three-generation apothecary renowned across the kingdom for meticulously distilled herbal oils and life-saving remedies (Kudiyennum kundRaa viLakkam), young Natarajan succumbed to chronic morning lethargy and sluggishness. Refusing to rise at daybreak to harvest dew-drenched forest roots and allowing rare medicinal herbs to mold in unwashed earthen jars, his delays drove ailing patients away and destroyed the noble family dispensary within three brief years. Surveying the abandoned dispensary, elder physician Sadasivam addressed the apprentice healers: 'Apprentices, the glorious, unfailing beacon of an honorable family lineage (Kudiyennung kundRaa viLakkam), when smothered by the foul, dark soot of sluggish indolence (Madiyennum maasoora), will flicker, lose its brilliance, and be utterly extinguished!' (Maayndhu kedum).' Sadasivam wiped a layer of dark dust from the porcelain medicine mortar with a dry cloth.