திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 602

தனது முன்னோர் சோம்பலால் வாய்க்கால்களைத் தூர்வாராமல் விட்டதால் வறுமையில் வாடிய குடும்பத்தின் பெருமையை மீண்டும் நிலைநிறுத்தத் துடித்தான் இளைஞன் செல்வன் (குடியைக் குடியாக வேண்டுபவன்). சோம்பலைத் தன் முதல் கொடிய எதிரியாகக் கருதி (மடியை மடியா), அதிகாலையிலேயே மண்வெட்டியைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு தனியாளாக வரப்புகளைச் செப்பனிட்டு, பாசி அடைத்த பாசனக் கால்வாய்களைத் தூர்வாரி, மூன்று போகமும் நெல் விளைவித்துத் தன் குடும்பத்தைக் கடனிலிருந்து மீட்டான். அறுவடைத் திருநாளில் செல்வனைப் பாராட்டிய ஊர்ப் பெரியவர் வரதாச்சாரி கூறினார்: 'செல்வா! தான் பிறந்த குடும்பத்தைப் புகழும் செல்வமும் மிக்க உயர்ந்த நற்குடும்பமாக உயர்த்த விரும்புகின்றவர்கள் (குடியைக் குடியாக வேண்டுபவர்), சோம்பலைத் தம்மை அழிக்கும் பகையாகக் கருதி முற்றிலும் ஒழித்துவிட்டு (மடியை மடியா), அயராத சுறுசுறுப்போடு நற்செயல்களில் ஈடுபட்டு வாழ வேண்டும்!' (ஒழுகல்). செல்வன் தன் இரும்பு மண்வெட்டியை ஈரக் களிமண்ணில் செருகி வாய்க்காலின் மதகுப் பலகையைத் தூக்கினான்.

Determined to lift his impoverished household back into noble prosperity after previous generations allowed their fertile delta holdings to decay through careless neglect (Kudiyaik kudiyaaga vENdubavan), young Selvan treated indolence as his mortal enemy. Treating every whisper of morning sloth as a deadly adversary to be ruthlessly crushed (Madiyai madiyaa), he walked out to the fields before sunrise with a heavy iron spade, single-handedly clearing overgrown feeder canals and transforming barren silt flats into lush triple-harvest paddy fields that cleared all inherited debts. Honoring him before the village harvest council, elder Varadachari observed: 'Young Selvan, whoever genuinely desires to elevate their household into an enduring, prosperous, and honorable family (Kudiyaik kudiyaaga vENdupavar), must treat sluggishness as a deadly toxin to be utterly eradicated (Madiyai madiyaa), living ever with unwavering diligence and purposeful action!' (Ozhugal).' Selvan drove his iron spade into the rich canal loam and lifted the wooden sluice gate.