திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 603

தந்தை நாற்பது ஆண்டுகள் உழைத்துச் சேர்த்து வைத்த மாபெரும் நெற்களஞ்சியங்களையும் பால் பண்ணைகளையும் பரம்பரையாகப் பெற்ற சுகுமார், சோம்பலைத் தனக்குள்ளே ஆசையோடு வளர்த்து எதையும் கவனிக்காமல் சோம்பேறியாக வாழ்ந்தான் (மடிமடிக் கொண்டொழுகும் பேதை). ஐந்தே ஆண்டுகளில் களஞ்சியங்கள் மழையில் ஒழுகி நெல் முளைத்து அழுகியது; கால்நடைகள் நோயுற்று இறந்தன; அவனது இளமைக்காலம் முடிவதற்கு முன்னதாகவே அவனது புகழ்பெற்ற பாரம்பரியக் குடும்பம் அடியோடு அழிந்து தெருவுக்கு வந்தது. கோயில் மண்டபத்தில் வறுமையில் அமர்ந்திருந்த அவனைக் கண்ட மூத்த வணிகர் சுப்பிரமணியன் கூறினார்: 'சுகுமாரே! விரட்ட வேண்டிய சோம்பலைத் தனக்குள் போற்றி வளர்த்துக்கொண்டு வாழும் அறிவற்றவன் பிறந்த குடும்பமானது (மடிமடிக் கொண்டொழுகும் பேதை பிறந்த குடி), அவனது ஆயுள் முடிவதற்கு முன்னதாகவே முந்திக்கொண்டு அழிந்து போய்விடும்!' (தன்னினும் முந்து மடியும்). சுகுமார் தலைகுனிய, உடைந்த நெற்கூட்டின் கதவிலிருந்து உதிர்ந்த உமிகள் காற்றில் பறந்தன.

Inheriting vast grain storage silos, fifty dairy cattle, and fertile riverfront plots established through forty years of his late father's relentless labor, young Sukumar foolishly pampered sluggish laziness within his heart, refusing to inspect warehouses or oversee farmhands (Madimadik koNdozhugum pEdhai). Within five years of total neglect, monsoon rainwater leaked through unthatched granary roofs, rotting tons of golden grain, while unmanaged livestock perished, reducing the once-illustrious dynasty to complete insolvency long before Sukumar even reached middle age. Encountering the destitute young man sitting upon the cold stone steps of the town temple, senior merchant Subramanian remarked: 'Sukumar, the noble family and heritage of a foolish person who harbors and cherishes sloth within his soul (Madimadik koNdozhugum pEdhai piRandha kudi), will decay, collapse, and perish into utter ruin long before his own life reaches its natural end!' (Thanninum mundhu madiyum).' Sukumar lowered his head as dry chaff scattered in the breeze from the broken wicker silo door.