திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 786

செல்வச் செழிப்பில் திளைத்திருந்த காலத்தில், கப்பல் வணிகர் குணசேகரனைச் சுற்றிலும் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட பெரும் பணக்காரர்கள் எப்போதும் முகத்தில் புன்னகையோடும் முகஸ்துதியோடும் திரிந்தனர். ஆனால், அவரது மூன்று நறுமணப் பொருட் கப்பல்கள் கடலில் புயலால் மூழ்கிவிட்டதாகத் தவறான வதந்தி பரவிய அடுத்த நொடியே, அந்தப் போலி நண்பர்கள் அனைவரும் அவரை விட்டு விலகித் தலைமறைவாயினர். அன்று நள்ளிரவில், துறைமுகத்தில் கப்பல் பழுதுபார்க்கும் ஏழைத் தச்சுத் தொழிலாளி முத்து, குணசேகரனின் இல்லத்திற்கு ஓடிவந்தார். அவர் எப்போதும் அதிகம் பேசாதவர்; ஆனால் தன் வாழ்நாள் உழைப்பில் சேமித்து வைத்திருந்த வெள்ளி நாணயங்கள் அடங்கிய பழைய துணி மூட்டையைக் குணசேகரனின் மேசையில் வைத்து, 'ஐயா, இந்தச் சிறு தொகையை வைத்து உங்கள் தொழிலை மீண்டும் தொடங்குங்கள்!' என்று நெஞ்சார அழுது தன் மெய்யன்பைக் காட்டினார் (அகநக நட்டான்). வதந்தி மறைந்து மீண்டும் கப்பல்கள் திரும்பியபோது, மீண்டும் முகத்தில் புன்னகையோடு வந்த போலி நண்பர்களை ஒதுக்கிய குணசேகரன், முத்துவைத் தனது வணிகப் பங்குதாரராக ஏற்றுக்கொண்டார். குணசேகரன் விளக்கினார்: 'கண்டவுடன் முகத்தில் மட்டும் போலிப் புன்னகை காட்டிப் பழகுவது ஒருபோதும் உண்மையான நட்பு ஆகாது (முகநக நட்பது நட்பன்று); துன்பக் காலத்திலும் நெஞ்சத்தின் ஆழத்திலிருந்து உள்ளன்போடு உள்ளம் மலர நேசித்துப் பழகுவதே (நெஞ்சத்து அகநக நட்பது) மெய்யான நட்பாகும்!' (நட்பு). குணசேகரன் மேசையிலிருந்த வெள்ளி நாணயங்கள் நிறைந்த துணி மூட்டையின் மீது தனது வலது கரத்தை அன்போடு வைத்தார்.

During his years of soaring maritime prosperity, wealthy sea merchant Gunasekaran was constantly surrounded by over thirty elite aristocrats who greeted him with lavish smiles, flattering praises, and honeyed compliments. However, the moment false rumors reached the port that his three primary spice galleons had foundered in a typhoon, every single one of those smiling companions vanished into the shadows. Late that stormy night, humble dock carpenter Muthu arrived quietly at Gunasekaran's door. A man of few words who had never uttered a flattering sentence, Muthu untied a worn canvas bundle containing his entire forty years of hard-earned silver savings, placing it on the table with tears of silent, heartfelt devotion: 'Master, take this humble sum and rebuild your trade.' When the fleet sailed safely into harbor the following morning, Gunasekaran turned away the returned fair-weather flatterers, formally inducting Muthu as his equal partner. Gunasekaran taught: 'Muthu, smiling with the lips and facial muscles alone while the heart remains cold is not friendship (Muganaga natpadhu nadpandRu); but when the soul blossoms from its deepest core with sincere, unshakeable love (Nenjaththu aganaga natpadhu)—that heartfelt devotion alone is true friendship! (Nadpu).' Gunasekaran placed his right hand tenderly over the woven cloth bundle of silver coins.