திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 787

காஞ்சிபுரத்துப் பட்டு நெசவாளர் சதாசிவம், கூடுதல் லாபத்திற்கு ஆசைப்பட்டுத் திருட்டு நூல் கடத்தலில் இறங்க முயன்றபோது, அவனது ஆருயிர் நண்பன் வேலாயுதம் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தி, அந்தத் தவறான பாதையின் ஆபத்துகளை எடுத்துக்கூறி அவனை நேர்மையான தொழிலுக்குத் திருப்பினார் (அழிவினவை நீக்கி ஆறுய்த்தார்). ஆனால், அடுத்த சில மாதங்களிலேயே எதிர்பாராத பெரும் தீவிபத்தில் சதாசிவத்தின் ஐந்து பட்டுத் தறிகளும் நூற்புப் பண்டகசாலையும் எரிந்து சாம்பலாகின. கடனில் மூழ்கித் தற்கொலைக்கு முயன்ற சதாசிவத்தைத் தடுத்து நிறுத்திய வேலாயுதம், தனது சொந்தப் பட்டறையின் பாதியைப் பிரித்துக் கொடுத்து, இரண்டு தறிகளையும் தன் கைவசமிருந்த பட்டு நூல்களையும் அவனுக்கு அளித்து, அந்தப் பெருந்துன்பத்தைத் தானும் ஒருசேரச் சுமந்து நண்பனுக்கு மறுவாழ்வளித்தார் (அழிவின்கண் அல்லல் உழந்தார்). நண்பனின் தியாகத்தால் மீண்டும் உழைத்து நிமிர்ந்த சதாசிவம் நெகிழ்ந்து நின்றபோது வேலாயுதம் கூறினார்: 'சதாசிவம்! நண்பனுக்குக் கேடு விளைவிக்கும் தீய பழக்கங்களை விலக்கி அவனை நல்வழியில் செலுத்துவதும் (அழிவினவை நீக்கி ஆறுய்த்து), அவனுக்கு எதிர்பாராத பேரழிவு நேரும் காலத்தில் உடனிருந்து அந்தத் துன்பத்தைத் தானும் ஏற்றுப் பகிர்ந்துகொண்டு தோள் கொடுப்பதுமே (அழிவின்கண் அல்லல் உழப்பது) மெய்யான நட்பாகும்!' (நட்பு). வேலாயுதம் செம்மர நெசவு நாடாவைத் தறியின் பட்டுப் பாவு நூல்களுக்கு இடையே மென்மையாகச் செலுத்தினார்.

When Kanchipuram silk weaver Sadasivam was tempted by greedy merchants to join a dangerous, illegal yarn smuggling syndicate, his childhood friend Velayutham intervened with fierce brotherly resolve, exposing the ruinous perils of dishonesty and steering him firmly back toward ethical handloom weaving (Azhivinavai neekki aaRuytthaar). A few months later, a catastrophic accidental fire ripped through the weaving quarter, reducing Sadasivam's five heritage looms, raw silk stocks, and cottage workshop to smoldering ash. Finding his friend ready to end his life in despair, Velayutham immediately partitioned his own workshop in half, gifting two of his finest looms and half his raw yarn to Sadasivam, enduring severe financial hardship together to resurrect his companion's livelihood (AzhivinkaN allal uzhappadhu). Standing before the restored looms, Sadasivam embraced his benefactor with tears of reverence. Velayutham taught: 'Sadasivam, steering a companion away from destructive paths into righteous ways (Azhivinavai neekki aaRuytthu), and standing shoulder to shoulder to endure and share the agonizing burden when disaster strikes (AzhivinkaN allal uzhappadhu)—that shared soul-sacrifice alone is the essence of true friendship! (Nadpu).' Velayutham passed the polished rosewood weaving shuttle smoothly through the taut warp threads of the loom.