திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 785

தஞ்சாவூரின் மாபெரும் கற்றளிச் சிற்பி அருள்மொழியும் காஞ்சிபுரத்துக் கோயில் சுவரோவியக் கலைஞர் குணவர்த்தனனும் பல நூறு மைல்கள் தொலைவில் தனித்தனியாக வாழ்ந்தனர்; அவர்கள் இருவரும் இதற்கு முன் நேரில் ஒருவரையொருவர் பார்த்ததோ, சேர்ந்து பழகியதோ இல்லை (புணர்ச்சி பழகுதல் இன்றி வாழ்ந்தனர்). ஆயினும் தங்களின் கலைப் படைப்புகளின் வழியே அவர்களின் ஆன்மாக்கள் ஒத்த கலையுணர்ச்சியால் இணைந்து ஆருயிர் நண்பர்களாயின. முதுமையில் குணவர்த்தனனுக்குக் கடுமையான கண் புரை நோயால் பார்வைக் குறைபாடு ஏற்பட்டு, காஞ்சிபுரத்து முதன்மைக் கோயிலின் சுவரோவியங்கள் பாதியில் நின்றதை அறிந்த அருள்மொழி, உடனடியாகத் தஞ்சையிலிருந்து காஞ்சிபுரத்திற்குப் பயணம் செய்து வந்து, எவ்விதக் கூலியும் பெறாமல் தன் நண்பனின் ஓவியக் கனவை முழுமையாக வரைந்து முடித்தார். பார்வையிழந்த நிலையிலும் நண்பனின் கரங்களைப் பற்றிக் கண்ணீர் வடித்த குணவர்த்தனனிடம் அருள்மொழி கூறினார்: 'நண்பா! மெய்யான நட்பு உண்டாவதற்கு அருகருகே ஒரே ஊரில் வாழ்வதோ பல ஆண்டுகள் நேரில் பழகியிருப்பதோ தேவையில்லை (புணர்ச்சி பழகுதல் வேண்டா); இருவரின் உள்ளங்களிலும் எழும் ஒத்த தூய அன்பும் கலை உணர்வுமே (உணர்ச்சிதான்) காலங்களையும் தொலைவுகளையும் வென்ற ஆழமான நட்பு உரிமையை இயல்பாக வழங்கிவிடும்!' (நட்பாங் கிழமை தரும்). அருள்மொழி தனது அணில்வால் தூரிகையை மண் கிண்ணத்திலிருந்த நீல வண்ணக் குழம்பில் தோய்த்தார்.

Residing hundreds of leagues apart, monumental granite sculptor Arulmozhi of Thanjavur and master fresco painter Gunavardhan of Kanchipuram had never once met in the flesh nor shared casual everyday company (PuNarchchi pazhagudhal indRi). Yet, communicating through travelers and contemplating each other's sacred temple masterpieces, their creative spirits recognized an unbroken harmony of kindred feeling. When advanced cataracts blinded Gunavardhan before he could complete the sanctum frescoes of the Kanchi temple, Arulmozhi set aside his chisel, traversed flooded rivers, and arrived at his friend's studio, finishing the monumental murals with meticulous devotion without demanding a single coin. Holding Arulmozhi's calloused hands with tears streaming down his sightless face, Gunavardhan wept with deep emotion. Arulmozhi comforted him: 'Brother, physical cohabitation and years of casual familiarity are never prerequisites for genuine friendship (PuNarchchi pazhagudhal vENdaa); the pure resonance of kindred feeling and mutual understanding alone (UNarchchithaan) confers the eternal, sacred rights of soul friendship across all earthly distances! (Nadpaang kizhamai tharum).' Arulmozhi dipped the fine squirrel-hair brush into an earthen bowl of natural indigo pigment.