திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 784

சுவாமிமலையின் வெண்கலச் சிற்பக் கூடத்தில் ஒன்றாகப் பணியாற்றிய சிற்பி கந்தன், தீயவர்களின் சேர்க்கையால் சூதாட்டக் கூடத்திற்குச் சென்று, தனது பட்டறையின் வெண்கலப் பாளங்களையும் மனைவியின் நகைகளையும் அடமானம் வைத்து அழிவின் விளிம்பிற்குச் சென்றான். இதனை அறிந்த அவனது ஆருயிர் நண்பன் சிற்பி சிவசங்கர், அவனது மனமகிழ்ச்சிக்காகப் போலிப் புன்னகை பூத்து வேடிக்கை பார்க்காமல், நேரடியாகச் சூதாட்டக் கூடத்திற்குள் நுழைந்து சூதாட்டப் பகடையைத் தட்டி எறிந்து நண்பனைக் கடுமையாகக் கண்டித்துக் கன்னத்தில் அறைந்து பட்டறைக்கு இழுத்து வந்தார்; பின்னர் தனது சொந்தச் சேமிப்பிலிருந்து கந்தனின் கடன்களை அடைத்து அவனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றினார். கண்ணீர் வடித்துத் தன் தவறை உணர்ந்த கந்தனைத் தழுவிக்கொண்டு சிவசங்கர் கூறினார்: 'கந்தா! நட்பு என்பது எப்போதும் ஒன்றாக அமர்ந்து சிரித்துப் பேசி மகிழ்வதற்காக மட்டுமே அமைந்தது அல்ல (நகுதற் பொருட்டன்று நட்டல்); நண்பன் எல்லை மீறித் தவறான தீய பாதையில் காலடி எடுத்து வைக்கும் போது (மிகுதிக்கண்), உடனே முற்பட்டுச் சென்று அவனைக் கடுமையாகக் கண்டித்துத் திருத்தி நல்வழிப்படுத்துவதற்கே ஆகும்!' (மேற்சென்று இடித்தற்பொருட்டு). சிவசங்கர் வெண்கலப் பட்டறையின் புதிய வரவுசெலவுக் கணக்கு ஏட்டைப் பணிமேசையில் கந்தனின் முன் வைத்தார்.

At the bronze casting foundries of Swamimalai, master craftsman Kandan fell under the influence of reckless gamblers, frequenting back-alley dice dens and pledging his foundry's copper ingots and his wife's wedding jewelry to cover spiraling debts. Learning of his partner's downward spiral, master sculptor Sivasankar did not indulge him with pleasant smiles or polite excuses; marching directly into the squalid gambling den, he struck the dice cup from the table, dragged Kandan out into the street, and sharply rebuked him with burning, righteous anger before liquidating his own private reserves to clear every single creditor's lien. Embracing his weeping, restored friend at the foundry, Sivasankar taught: 'Kandan, true friendship is not forged merely for pleasant laughing, feasting, and shallow amusement on sunny days (NagudhaR poruttandRu nattal); when a companion crosses the boundary into self-destructive excess (MigudhikkaN), stepping forward boldly to sharply rebuke, restrain, and steer him back to righteousness (mERsendRu idiththaR poruttu)—that fierce intervention alone is the true duty of friendship!' Sivasankar placed the workshop's clean bronze ledger firmly onto the workbench before Kandan.