திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 775

சோழ நாட்டின் தலைமைப் போர்ப்பயிற்சிக் கூடத்தில், இளவீரர்களின் நெஞ்சுரத்தை ஆய்வு செய்யும் மிகக் கடினமான இறுதித் தேர்வு நடைபெற்றது. பயிற்சிப் போரில் எதிரே நின்ற மூத்த போர்வீரன் ஒருவன், வெறும் பத்து அடி தொலைவிலிருந்து கூர்மையான இரும்பு எறிவேலை இளஞ்செழியனின் முகத்தை நோக்கி முழு விசையுடன் ஆக்ரோஷமாக வீசி எறிந்தான் (வேல்கொண்டெறிந்தான்). காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு பாய்ந்து வந்த அந்த மரண ஆயுதத்தைக் கண்டும், இளஞ்செழியன் தனது கண்களைச் சிறிதும் இமைக்காமலும், தலையைத் திருப்பாமலும் தன் விரிந்த விழிகளால் வேலை நேருக்கு நேர் உற்றுப் பார்த்து அசையாமல் நின்றான் (விழித்தகண் இமைக்காது நின்றான்); அந்த எஃகு வேல் அவனது கன்னத்தின் முடியை உரசிக்கொண்டு பாறைச் சுவரில் சென்று ஆழமாகப் பதிந்தது. அவனது அஞ்சாத நெஞ்சுரத்தைக் கண்டு நெகிழ்ந்த தலைமை ஆசான் குலோத்துங்கன் மற்ற மாணவர்களுக்குக் கற்பித்தார்: 'மாணவர்களே! பகைவன் சினந்து தன் முகத்தை நோக்கி வேலை வீசி எறிந்தபோதும் (வேல்கொண்டெறிய), ஒரு வீரன் அச்சத்தால் கண்களை இமைத்து மூடினாலும்கூட (அழித்திமைப்பின்), அந்த ஒரு கணத் தடுமாற்றம் அஞ்சா நெஞ்சுரம் கொண்ட மாவீரர்களுக்குப் போர்க்களத்தில் புறமுதுகிட்டு ஓடிய பெருந்தோல்விக்குச் சமமாகும்!' (வன் கணவர்க்கு ஒட்டன்றோ). இளஞ்செழியன் தனது தோல் தடுப்புக் கேடயத்தைக் களரியின் மரத்தூள் தரையில் கீழே வைத்தான்.

Inside the grand royal arena of the Chola martial academy, apprentice warriors were subjected to the highest trial of combat nerve. Standing in the center of the ring, young apprentice Ilanchezhiyan faced an instructor who drew back an unpadded, razor-sharp steel javelin and hurled it with full force directly between the youth's eyes from ten paces away (VElkoNdeRiya). As the lethal steel whistled through the air toward his face, Ilanchezhiyan stood anchored to the earth like an unyielding rock, keeping his eyes wide, steady, and unblinking without flinching or shutting an eyelid for even a fraction of a second (VizhiththakaN azhiththimaippadhu indRi ninRaan); the spear blade shaved past his temple, embedding itself deeply into the wooden palisade behind him. Stepping forward to embrace the apprentice before the breathless trainees, master Kulothungan taught: 'Students, when a foe hurls a deadly spear straight at your face in battle (VElkoNdeRiya), if a warrior even blinks his eyelids in reflexive fear (Azhiththimaippin)—that single momentary flinch is judged by heroes of true honor to be as utterly shameful as turning one's back and fleeing the field in defeat! (VankaNavarkku ottanRO).' Ilanchezhiyan lowered his leather fencing buckler gently to the sawdust floor.