திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1105

பளபளக்கும் வெண்முத்துக்களை மெல்லிய பட்டு நூலில் கோர்த்து மாலை செய்துகொண்டிருந்த இளம் கலைஞர் முத்தையன், மலர் சூடிய கூந்தலையுடைய தன் மனைவியைத் தழுவும் போதெல்லாம் ஒருபோதும் சலிக்காமல் ஒவ்வொரு முறையும் புதிதாகப் பிறக்கும் பேரின்பத்தை எண்ணி வியந்தான். முத்துக் கோர்க்கும் ஊசியை ஓரமாக வைத்த முத்தையன், தன் ஆசான் முதிய கந்தசாமியிடம் தன் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டான். "ஆசானே, நறுமணம் கமழும் மலர்களைச் சூடிய கூந்தலையுடைய இவளது தோள்கள், நாம் விரும்பிய பொருள்கள் விரும்பிய போதெல்லாம் நேரில் வந்து தரும் இன்பத்தைப் போல, எப்போது தழுவினாலும் புதுப்புதுப் பேரன்பை அள்ளித் தருகின்றன (வேட்ட பொழுதின் அவையவை போலுமே தோட்டார் கதுப்பினாள் தோள்)!" என்று கூறினான். கந்தசாமி முத்தாரத்தின் முனையில் தங்கக் கொக்கியை இணைத்துக் கட்டினார்; முடிக்கப்பட்ட முத்துவடத்தை வெல்வெட் துணி விரித்த மரத் தட்டில் பத்திரமாக வைத்தார்.

Threading lustrous sea pearls onto fine silk cords at the jeweler's bench, young artisan Mutthaiyan reflected on the wondrous nature of his wife's embrace. No matter how often he embraced her, the experience never grew stale, but blossomed each time with inexhaustible freshness. Laying down his fine beading needle, Mutthaiyan spoke to his master, elder gem artisan Kandasamy: "Master, the gentle shoulders of my beloved with flower-adorned tresses grant pure delight whenever embraced, just as if every wished-for blessing were to appear in person at the very instant of longing (வேட்ட பொழுதின் அவையவை போலுமே தோட்டார் கதுப்பினாள் தோள்)!" Kandasamy tied the gold filigree clasp onto the ends of the pearl necklace. Carefully lifting the completed strand, he arranged it upon a velvet-lined wooden tray.