திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1104

பட்டறையில் கனன்ற நெருப்புத் தணலில் இரும்பு ஏர்க்கலப்பையை அடித்து வளைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் கொல்லன் செங்குட்டுவன், நெருங்கி வரும் போது சுடும் உலை நெருப்பிற்கும், தான் அனுபவிக்கும் காதல் தீயிற்கும் இடையே உள்ள முரண்பாட்டை நினைத்து வியந்தான். சுத்தியலை அடைகல்லின் மீது வைத்த செங்குட்டுவன், தன் ஆசான் முதிய பொன்னம்பலத்திடம் தன் அனுபவத்தைக் கூறினான். "ஆசானே, தன்னை விட்டுப் பிரிந்தால் சுட்டெரிப்பதும், தன்னை நெருங்கித் தழுவும் போதோ உடலையும் உள்ளத்தையும் குளிரச் செய்வதுமான இந்த விசித்திரமான காதல் தீயை, இந்த மங்கை எங்கிருந்து பெற்று வந்தாளோ (நீங்கின் தெறூஉம் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும் தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்)!" என்று கூறினான். பொன்னம்பலம் துருத்தியின் தோல்பையை அமுக்கிக் காற்றைச் செலுத்தினார்; செம்பழுப்பாகக் காய்ந்த இரும்பு ஏர்க்கலப்பையைக் குளிர்ந்த நீர்த் தொட்டியில் அமிழ்த்திக் குளிர வைத்தார்.

Shaping a glowing iron plowshare over the anvil in the armory forge, young blacksmith Senguttuvan reflected on the contrast between the forge fire, which burns when approached, and the mysterious fire of love that burned within him. Resting his forging hammer against the anvil block, Senguttuvan spoke to his master, elder blacksmith Ponnambalam: "Master, observe the wonder of love's flame: when I am distant from her it scorches my heart, but the moment I draw near and embrace her, it pours forth soothing, nectar-like coolness. Whence did this maiden obtain such a marvelous fire (நீங்கின் தெறூஉம் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும் தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்)!" Ponnambalam pumped the leather bellows to blow air into the coal pit. Gripping the glowing steel plowshare with long tongs, he plunged it into the cold water trough to temper the metal.