திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 474

பாறை மலையின் சிற்றரசன் சந்திரவர்மன், எல்லையில் வாழ்ந்த அண்டை நாட்டு மன்னர்களோடு இணக்கமாகப் பழகாமல் அவர்களையெல்லாம் ஏளனம் செய்து கடிதங்களை அனுப்பினான் (அமைந்தாங்கு ஒழுகான்); தன் கோட்டைக் கிடங்கில் வெறும் எட்டு நாட்களுக்கு மட்டுமே தானியம் இருப்பதை அவன் அறியவில்லை (அளவறியான்); அரண்மனை முற்றத்தில் தனக்குத்தானே பத்து அடி உயரப் பொன் சிலையை வடித்து வைத்துக்கொண்டு, 'என்னை வெல்ல இவ்வுலகில் எவரும் இல்லை' என்று நாள்தோறும் தற்பெருமை பேசினான் (தன்னை வியந்தான்). கோபமடைந்த மூன்று அண்டை நாட்டு மன்னர்கள் ஒரே நேரத்தில் கோட்டையை முற்றுகையிட்டனர்; எட்டாவது நாளில் உணவு தீர்ந்துபோனதும், சந்திரவர்மனின் சொந்தப் படை வீரர்களே அவனது பொன் சிலையை உடைத்துத் தள்ளிவிட்டு, சந்திரவர்மனைச் சங்கிலியால் கட்டி எதிரிகளிடம் ஒப்படைத்தனர் (விரைந்து கெடும்)! மக்கள் கண்டனர்: பிறருடன் இணங்கி வாழாமல், தன் பலத்தை அறியாமல், தன்னைத்தானே புகழ்ந்து கொள்பவன் கண்மூடித் திறக்கும் நேரத்தில் அழிந்து போவான்!

Ruling a modest rocky hill fort, Chieftain Chandravarman alienated every neighboring sovereign, rejecting diplomatic treaties and dispatching contemptuous, mocking messages to regional rulers (Amainthaangu ozhugaan). He remained blissfully ignorant of his own internal logistics, failing to realize his silo held barely eight days of grain reserves (Alavariyaan). Instead, he commissioned a ten-foot gilded bronze statue of himself in the palace courtyard, spending his days drinking wine before it and boasting of his supreme invulnerability (Thannai viyanthaan). Provoked by his incessant arrogance, three neighboring chieftains forged an alliance, surrounding his crag with an iron blockade. On the eighth afternoon, with the last bushel of millet exhausted, Chandravarman's own starving guards toppled the gilded statue and delivered the weeping chieftain in heavy iron fetters to the besiegers (Virainthu kedum). The township recorded: He who lives in disharmony, ignores his true limits, and indulges in narcissistic vanity will hurtle swiftly into catastrophic destruction!