திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 16

மேய்ச்சல் பெண் கருப்பாயி, தன் பசியால் வாடிய நூறு ஆடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு செல்லும் தூரம் நாளுக்கு நாள் கூடிக்கொண்டே போனது; ஒரு காலத்தில் பச்சைப்பசேலெனப் படர்ந்திருந்த ஏரிக்கரையும், வாய்க்கால் வரப்பும், மேய்ச்சல் புறம்போக்கு நிலங்களும் மழையின்றி வறண்டு சுட்டெரிக்கும் பாறைகளாக மாறிக் கிடந்தன. ஆடுகள் தங்கள் மூக்குகளால் காய்ந்த மண்ணைத் துழாவி, ஒரு துளிப் புல் கூடக் கிடைக்காமல் ஏமாற்றத்தோடு தலை நிமிர்ந்து பரிதாபமாகக் கத்தின. பத்துப் பதினைந்து மைல்கள் அலைந்தும், ஓர் அங்குலப் பச்சைப்புல் கூட மண்ணில் முளைக்கவில்லை. கடைசியில், ஏரிக்கரை மேட்டில் நின்ற முள் மரத்தின் காய்ந்த முட்கிளையைத் தன் கம்பால் இழுத்து ஒடித்து ஆடுகளுக்குப் போட்டாள்; அந்தப் பரந்த மேட்டில் மிச்சமிருந்த ஒரே பச்சை அந்த முள்மரம் மட்டும்தான்! அப்போது வானத்தில் ஒரு சிறு கார்மேகம் திரண்டு குளிர்ந்த மழைத்துளிகள் மண்ணில் சிந்தின (விசும்பின் துளிவீழின்); அடுத்த இரண்டு நாள்களிலேயே அந்த வறண்ட மண்ணிலிருந்து கோடானுகோடி பசும்புல் முனைகள் பச்சைப் பட்டு விரித்தாற்போல் முளைத்துத் தலைகாட்டின (பசும்புல் தலைகாண்பு)! கருப்பாயி ஆனந்தக் கண்ணீருடன் கூறினாள்: 'விண்ணிலிருந்து ஒரு துளி மழை விழாமல் மண்ணில் ஓரறிவுயிரான சிறு புல்லின் நுனிகூடத் தலைகாட்ட முடியாது' என்பதை உலகம் கண்டது!

With each passing dry week, goatherd Karuppayi was forced to drive her hungry flock further across the desolate red-soil tablelands. Pastures along the lake bunds, grazing commons, and canal ridges had dried into cracked, baking stone. Her goats desperately rooted their muzzles into the dry dirt, finding nothing but dust, and bleated in distress. After trekking fifteen miles under the scorching sun, she could not find a single green blade of vegetation across the entire valley. In desperation, she hooked her crook around a thorny desert acacia branch on a dry ridge, snapping off dry thorny sprigs to keep her animals alive—the only speck of green left in a dead landscape. Suddenly, a sudden thunderhead drifted overhead, releasing a brief, fragrant shower of cool raindrops onto the baked loam (Visumbin thuli veezhin). Within forty-eight hours, the barren ground miraculously erupted with billions of emerald-green grass shoots carpeting the hillside (Pasumpul thalaikaanpu). Weeping with joy as her flock grazed peacefully, Karuppayi marveled: Unless life-giving drops fall from the heavens, not even the simplest, humblest blade of green grass can ever lift its tender head upon this earth!