திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 11

கரிசல் காட்டு கிராமத்தில், கோடைக் காலத்தில் கிணறுகள் அனைத்தும் வற்றிப் பாறைகள் வெடித்துக் கிடந்தன; உப்பு கரிக்கும் ஊற்றுத் தண்ணீரை நாக்கில் தொட்டுத் தாகத்தைத் தீர்க்க முடியாமல், கால்நடைகளும் பறவைகளும் வாயைத்திறந்து தவித்தன. முதிய பாட்டி ராக்காயி, தன் குடிசை வாசலில் தூய வெண் பித்தளைக் குடத்தை வைத்து வானத்தையே நம்பிக்கையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இரவோடு இரவாகக் குளிர்ந்த காற்று வீசி, ஐப்பசியின் முதல் பெருமழை பொழிந்தது; கூரை ஓரத்திலிருந்து வழிந்த தெளிந்த மழைநீரால் வாசலில் இருந்த குடம் நிரம்பி வழிந்தது. காலையில் எழுந்த ராக்காயி, அந்த இனிய மழைநீரை ஒரு டம்ளரில் முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு, தன் சிறு பேத்திக்குக் குடிக்கக் கொடுத்தாள். சிறுமி ஒரே மூச்சில் அந்தத் தேவாமிர்தக் குளிர்நீரைக் குடித்து முடித்து, கண்களில் மகிழ்ச்சி மின்னக் காலி டம்ளரை மறுபடியும் நீட்டினாள்! பக்கத்து மரத்திலிருந்து வந்தடைந்த கன்றுக் குட்டியும், குருவிகளும் அந்த மழைநீரை ஆசையோடு குடித்து உயிர் பெற்றன. பாட்டி கைகூப்பிக் கூறினாள்: 'மழையே இல்லாவிட்டால் உலகில் ஒரு புல்லும் முளைக்காது; வானிலிருந்து பொழியும் இந்த மழைதான் உலகத்து உயிர்களைக் காக்கும் உண்மையான அமிழ்தமாகும்' (வான்நின்று உலகம் வழங்கி வருதலால் தான் அமிழ்தம் என்றுணரற்பாற்று) என்று மெய்சிலிர்த்தாள்!

Across the arid black-soil plains, the summer drought had cracked open dry lake beds and emptied village wells into brackish brine. Cattle, thirsty songbirds, and weary farmers gasped under the scorching heat with parched throats. Elderly grandmother Rakkayi scrubbed a clean brass vessel, setting it reverently by the threshold of her thatch hut, gazing at the distant grey clouds with unshakeable faith. In the dark hours of midnight, the seasonal monsoon broke with glorious thunder, cascading crystal-clear torrents off the palm-thatch eaves and filling the vessel to the brim. At dawn, Rakkayi tasted the pure, sweet rainwater, then poured a full tumbler for her little granddaughter. The girl drank down the icy nectar in one breathless gulp, extending her empty cup with beaming joy for another pour. Outside, revived calves leaped playfully in the puddles, and thirsty sparrows bathed in the gutters. Touching the raindrops, Rakkayi murmured in deep reverence: Without rain, no leaf can sprout and no breath can endure; this pouring rain is truly the celestial ambrosia that sustains the heartbeat of all earthly creation! (Vaanninru ulagam vazhangi varudhalaal thaanamizhdham endruNaraR paatru).