திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 18

பங்குனி உத்திரப் பெருவிழா என்றால், ஊர்த் தேருக்கு வண்ணக் கலவைகளைப் பூசி, நவரத்தினக் குடைகளை அலங்கரிப்பது கோவில் சிற்பி நாகனின் வழக்கம்; பங்குனி பிறந்தாலே அவனது ஏணியும் வண்ணப்பூச்சுக் குவளைகளும் தேர்க் கொட்டகையில் இறங்கிவிடும். ஆனால் அந்த ஆண்டு வானம் ஒரு துளி மழை கூடத் தராமல் முற்றிலுமாக வறண்டுபோனது (வானம் வறக்குமேல்); விளைச்சலின்றி மக்கள் பட்டினியால் வாடினர். திருவிழாவை அறிவிக்கும் மங்கள முரசொலி தெருவில் ஒலிக்கவே இல்லை. கோவிலுக்கு நாள்தோறும் நந்தவனத்திலிருந்து மலர்மாலைகளைத் தொடுத்துக் கொடுக்கும் மலர்க்காரி பொன்னம்மா, நந்தவனச் செடிகள் அனைத்தும் கருகியதால், இரண்டு நாளுக்கு ஒருபிடி காய்ந்த பூக்களோடு வந்து நின்றாள். பூசைக்கு நெய்யும் அரிசியும் நைவேத்தியமும் இல்லாமல், ஆலயத்தின் நித்திய வழிபாடுகளும் நின்றன. பங்குனி மாதம் முடிந்தும் தேர்க் கொட்டகையின் கதவுகள் திறக்கப்படவே இல்லை; மரத்தேரின் மீது புழுதி படிந்து கிடந்தது. சிற்பி நாகன் கைகூப்பி உணர்ந்தான்: 'வானம் வறண்டுபோனால், வானத்தில் வீற்றிருக்கும் இறைவனுக்கே இந்த மண்ணில் திருவிழாக்களோ, நித்திய பூசைகளோ நடைபெறாமல் நின்றுவிடும்' (சிறப்பொடு பூசனை செல்லாது வானம் வறக்குமேல் வானோர்க்கும் ஈண்டு) என்ற மாபெரும் நிதர்சனத்தை ஊரார் அனைவரும் உணர்ந்தனர்!

Whenever the holy festival of Panguni Uthiram drew near, master temple craftsman Nagan meticulously repainted the imposing teak temple chariot, adorning its tiers with fresh vegetable dyes and gold foil. The moment the month began, his ladders and pigment bowls filled the chariot shed. But that year, the heavens dried into copper, withholding every drop of moisture (Vaanam vaRakkumaal). Fields turned into cracked dust bowls, plunging the townships into famine. The festive bronze kettle-drums that normally announced the ten-day carnival never sounded along the temple car street. Devotee Ponnamma, who supplied fragrant garlands of jasmine and lotus to the sanctum every dawn, arrived with only a withered handful of dried leaves, as the sacred garden wells had dried up. Lacking rice for sacred offerings and ghee for ritual lamps, the daily liturgies in the temple came to a complete halt. Panguni concluded with the heavy doors of the chariot shed remaining padlocked, thick layers of dust gathering upon the idle carvings. Kneeling before the quiet portal, Nagan sighed: If the skies dry up, neither glorious annual festivals nor daily sacred liturgies can ever be offered to the very gods in heaven by the people of this earth! (SiRappodu poosanai sellaadhu vaanam vaRakkumael vaanoarkkum eeNdu).